نقش خانواده و مدارس در شاگردپروری: یک مرور نظام مند بر پایه آموزه های دینی و سبک زندگی نوین

شاگردپروری فرایندی چندوجهی است که با هدف پرورش ابعاد اخلاقی، عقلانی، اجتماعی، و معنوی دانش آموزان، به همکاری نزدیک خانواده و مدرسه وابسته است. این مطالعه با مرور نظام مند منابع علمی از سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ در پایگاه های معتبر، نقش خانواده و مدرسه، چالش ها، و راهکارهای تقویت تعامل آن ها را بررسی کرده است. نتایج نشان می دهند: ۱) خانواده با انتقال ارزش های دینی و حمایت عاطفی، هویت اخلاقی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان را تقویت می کند؛ ۲) مدارس با برنامه های آموزشی تلفیقی مبتنی بر ارزش های دینی و مهارت های مدرن، توانایی های شناختی و خلاقیت را پرورش می دهند؛ ۳) فناوری های نوین، مانند پلتفرم های یادگیری آنلاین، همکاری بین خانه و مدرسه را بهبود داده و اثربخشی تربیت را تا ۳۲ درصد افزایش می دهند. چالش هایی مانند شکاف دیجیتال، فشارهای اقتصادی، و کمبود زیرساخت های آموزشی همچنان وجود دارند. پیشنهاد می شود با توانمندسازی والدین و معلمان، بومی سازی مدل های تربیتی، و سرمایه گذاری در فناوری هایی مانند هوش مصنوعی، این موانع برطرف شوند. این یافته ها بر نیاز به بازنگری سیاست های آموزشی برای پرورش نسلی متعهد و سازگار با جهان مدرن تاکید دارند. پژوهش های آینده بهتر است روی تاثیر فناوری های نوظهور، به ویژه هوش مصنوعی، در شاگردپروری تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

شاگردپروری ، خانواده ، مدرسه ، ارزش های دینی ، فناوری آموزشی ، سبک زندگی نوین