تبیین فقهی راهکارهای عملی فرایند شاگردپروری در منظر آیات و روایات

فرایند شاگردپروری یکی از مباحث کلیدی در تعلیم و تربیت اسلامی است که در فقه امامیه نیز جایگاهی ویژه دارد. با توجه به اهمیت انتقال دانش و تربیت علمی و اخلاقی نسل های آینده، بررسی مبانی فقهی و ارائه راهکارهای عملی در این زمینه ضروری به نظر می رسد. مسئله اصلی پژوهش حاضر، تبیین مبانی فقهی و روش های عملی شاگردپروری از منظر فقه امامیه است. در این راستا، پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع معتبر فقهی، به بررسی جایگاه معلم و شاگرد، اصول و تکالیف متقابل آنان و روش های مطلوب آموزش و تربیت در چارچوب شرعی پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که شاگردپروری نه تنها یک مسئولیت اجتماعی، بلکه یک تکلیف شرعی است که در منابع قرآنی و روایی مورد تاکید قرار گرفته است. همچنین، اصل تدریج در آموزش، توجه به استعدادهای فردی، بهره گیری از روش های تعاملی، ایجاد محیط یادگیری مطلوب و رعایت اخلاق معلمی از جمله راهکارهای مورد توصیه در متون فقهی هستند. این پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاری های آموزشی در جوامع اسلامی باید با تاکید بر این مبانی فقهی بازنگری شده و الگوهای تربیتی بومی سازی شوند.

کلیدواژه ها:

فقه امامیه ، شاگردپروری ، تعلیم و تربیت اسلامی ، تکلیف شرعی ، روش های آموزشی