نقش شاگردپروری در شکل گیری ارزش های اخلاقی و اجتماعی

شاگردپروری یکی از عمیق ترین و کهن ترین الگوهای تربیتی در تاریخ آموزش و انتقال فرهنگ است. الگوی شاگردپروری بر رابطه انسانی، تجربه زیسته و تعامل مستمر میان استاد و شاگرد استوار است؛ الگویی که در آن، فرآیند یادگیری نه فقط در کلاس درس، بلکه در دل زندگی، رفتار، و منش استاد متبلور می شود. در دنیای معاصر که با چالش هایی چون گسست نسلی، بحران مرجعیت، بی ثباتی ارزشی، ضعف درونی سازی اخلاق و تضعیف نهادهای اجتماعی مواجه است، بازاندیشی در شاگردپروری نه تنها یک ضرورت فرهنگی، بلکه یک راهبرد تربیتی مهم محسوب می شود. این مقاله تلاش دارد تا تا با روش کیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخوانه ای، ابعاد مختلف شاگردپروری را از منظر روان شناسی رشد، تعلیم و تربیت، جامعه شناسی و فرهنگ مورد واکاوی قرار دهد. مقاله حاضر نشان می دهد که شاگردپروری با ایجاد فضایی برای الگوسازی رفتاری، بازخورد مستمر، تجربه مسئولیت، و گفت وگوهای اخلاقی، نقش بی بدیلی در شکل دهی به ارزش های اخلاقی و اجتماعی دارد. شاگرد در این فرایند، نه تنها مهارت های علمی، بلکه نگرش ها، باورها و منش هایی را می آموزد که در تربیت شهروندانی مسئول، متعهد و اخلاق مدار حیاتی اند. در نهایت، پیشنهاد می شود الگوی شاگردپروری به عنوان یک ظرفیت بومی و فرهنگی موثر، در برنامه ریزی های کلان آموزشی، نهادهای علمی، فنی، فرهنگی و حتی سازمان های اجتماعی مورد بازنگری و احیا قرار گیرد. بدون شک، شاگردپروری اگر به درستی درک و هدایت شود، می تواند موتور پیشران تربیت نسلی باشد که در عین تخصص علمی، واجد اخلاق حرفه ای، هویت فرهنگی و تعهد اجتماعی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

شاگردپروری ، استاد ، دانش آموز ، اخلاق ، اجتماع ، تربیت