شاگردپروری در تندباد تجدد؛ تاملی در تربیت اسلامی در زیست معاصر

شاگردپروری به مثابه فرآیندی تربیتی، فراتر از انتقال صرف دانش، بر شکل گیری رابطه ای عمیق، مستمر و معنوی میان استاد و شاگرد استوار است. در این فرآیند، استاد نه فقط آموزگار، بلکه الگو، مرشد و مربی شاگرد است که با تکیه بر محبت، اخلاص، گفت وگو و هدایت عملی، به پرورش همه جانبه شاگرد در ابعاد علمی، اخلاقی و انسانی می پردازد. این مقاله با تمرکز بر دیدگاه ها و سبک تربیتی امام خمینی(ره)، شهید مطهری و مقام معظم رهبری، تلاش دارد شاخصه های اخلاقی، معرفتی و آسیب های شاگردپروری را بررسی کند و الگویی بومی شده و اصیل برای نظام تربیت علمی در جامعه معاصر ارائه دهد. "مقاله به بررسی تضاد میان ارزش ها و سبک زندگی مدرنیسم با نیازها و هویت انسان معاصر می پردازد و تاکید می کند که شاگردپروری در این بستر نیازمند بازخوانی و اصلاح رویکردهای سنتی برای پاسخگویی به چالش های عصر جدید است."

کلیدواژه ها:

شاگردپروری ، امام خمینی ، تربیت اخلاقی ، مدرنیسم ، انسان معاصر ، تضادهای فرهنگی