جرم انگاری دوپینگ از منظر حقوق کیفری و فقه امامیه

دوپینگ پدیده ای است که جامعه ورزشی طی سال های اخیر به طور فزاینده ای با آن رو به رو شده است. این پدیده نه تنها ورزش ایران بلکه ورزش سایر کشورها اعم از پیشرفته و در حال پیشرفت را درگیر تنش ها و چالش های مختلفی درزمینه اخلاقی، پزشکی، جامعه شناسی و غیره کرده است که یکی از این چالش ها مباحث حقوقی مرتبط با دوپینگ از جمله جرم انگاری این موضوع است. در این پژوهش با روش کتابخانه ای و مراجعه به منابع اسلامی و کتب حقوقی، اقدام به یادداشت مطالب مرتبط و تحلیل آن ها نموده ایم و اهم نتایج پژوهش حاضر حکایت از آن دارد که به استناد اصول لا ضرر، پدرسالاری و اخلاق گرایی قانونی و با توجه به شرط مصلحت کنار سه اصل مذکور جرم انگاری دوپینگ در مسابقات از منظر حقوق کیفری قابل توجیه است. همچنین به استناد اصل حرمت اضرار به خود و دیگران، اصل حرمت غش و فریب، بنای عقلا، مصلحت و با توجه به جایگاه ورزش پاک در اسلام دوپینگ از منظر فقهی عملی ممنوع و حرام محسوب می شود. در نهایت با توجه به نتایج حاصل شده در کشور ایران نیز قانون گذار می تواند اقدام به جرم انگاری دوپینگ در ورزش نماید.

کلیدواژه ها:

ورزش ، دوپینگ ، عدم مشروعیت ، فقه امامیه ، حقوق کیفری