کاربرد بیوتکنولوژی در تولید نانو حاملهای زیستی حاوی عصاره گیاهان دارویی برای افزایش اثر بخشی تموزولوماید

تموزولوماید یکی از داروهای اصلی مورد استفاده در درمان تومورهای مغزی است که با وجود اثربخشی قابل توجه، محدودیتهایی همچون سمیت سلولی و فراهمی زیستی، پایین مانع از بهره وری کامل آن شده است. این مقاله مروری به بررسی نقش بیوتکنولوژی در توسعه نانو حاملهای زیستی حاوی عصاره گیاهان دارویی می پردازد که می تواند اثربخشی تموزولوماید را افزایش دهند. در این راستا، روش های نوین تولید نانوذرات زیست سازگار، به ویژه استفاده از پلیمرهای طبیعی مانند کیتوسان و فرآیندهای کراس لینکینگ مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین، اهمیت نانوکپسوله سازی عصاره های گیاهی در بهبود پایداری فراهمی زیستی و کنترل رهایش ترکیبات فعال مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج مطالعات مروری نشان می دهد که نانو حاملهای زیستی قادرند با هدفمند کردن دارورسانی، کاهش سمیت سیستمیک و افزایش اثرات ضدسرطانی کارایی تموزولوماید را به طور چشمگیری بهبود بخشند. علاوه بر این، ترکیب عصاره های گیاهی با تموزولوماید در قالب نانو حاملها پتانسیل کاهش دوز دارو و عوارض جانبی آن را دارد. این رویکرد نوین، چشم اندازی نویدبخش برای ارتقای درمان های سرطان مقاوم به دارو و توسعه سیستم های دارورسانی ایمن تر و موثر تر فراهم می آورد. در نهایت، این مقاله بر اهمیت تلفیق فناوری نانو و بیوتکنولوژی در بهبود عملکرد داروهای ضدسرطان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بیوتکنولوژی ، تموزولوماید ، نانو حامل ، نانوذرات ، عصاره گیاهان دارویی