اثربخشی روش قصه گویی صوتی بر مهارتهای شنیداری و واج شناسی دانش آموزان

خلاصه پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی روش قصه گویی صوتی بر مهارتهای شنیداری و واج شناسی دانش آموزان پایه دوم ابتدایی شهرستان بافق انجام گرفت. پژوهش حاضر شبه آزمایشی در قالب یک طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل و جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه دوم مقطع ابتدایی شهرستان بافق صورت پذیرفت. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه دانش آموزان پایه دوم ابتدایی شهرستان بافق در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ است که تعداد آنها ۱۴۲۰ نفر بود. تعداد ۳۰ دانش آموز پایه دوم ابتدایی حجم نمونه این پژوهش را تشکیل داده اند که به شیوه نمونه های در دسترس انتخاب شده اند که این ۳۰ نفر در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گروه کنترل ۱۵ نفر قرار گرفتند و پرسشنامه های مهارت های شنیداری کاظم زاده (۱۳۸۹) و آگاهی واج شناسی سلیمانی و دستجردی کاظمی (۱۳۸۴) را تکمیل کردند. گروه آزمایش تحت شیوه آموزشی قصه گویی صوتی و گروه کنترل تحت روش مرسوم آموزشی قرار گرفتند در پایان هر دو پرسشنامه توسط هر دو گروه به عنوان پس آزمون تکمیل شد. داده ها با استفاده از روش آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تحلیل قرار گرفتند و نتایج نشان داد که آموزش به شیوه قصه گویی صوتی در شرکت کنندگان گروه آزمایشی به نسبت گروه کنترل تاثیر بیشتری بر مهارتهای شنیداری دانش آموزان داشته است و همچنین آموزش قصه گویی صوتی اثر بیشتری بر واج شناسی دانش آموزان داشته است.

کلیدواژه ها:

قصه گویی صوتی ، مهارتهای شنیداری ، واج شناسی ، دانش آموزان پایه دوم ابتدایی