مروری بر روشهای کاهش نیروی دندانهای در ماشینهای سنکرون خطی مغناطیس دائم

نیروی دندانه های یکی از چالش های اصلی در بهره برداری از ماشین های سنکرون خطی مغناطیس دائم است که سبب افزایش ریپل نیروی رانش ارتعاش در حرکت ماشین و اختلال در عملکرد سیستم های کنترلی می شود. این مقاله به مرور و طبقه بندی روش های مختلف کاهش این نیروی نامطلوب می پردازد. روش های مورد بررسی در این مطالعه در چهار دسته اصلی ارائه شده اند: ۱) روش های مبتنی بر تغییر پارامترهای طراحی از قبیل مورب کردن، آهنرباها تغییر ابعاد آهنربا و بهینه سازی فاصله هوایی، ۲) روش های مبتنی بر تغییر طول استاتور و انحراف، آرمیچر (روش های مبتنی بر تغییر شکل و آرایش دندانه های هسته و ۴) استفاده از قطب های کمکی. یافته های این مرور نشان می دهد که برخی از این روش ها با معایبی همچون پیچیدگی ساختاری، افزایش تلفات و کاهش نیروی رانش همراه هستند و استفاده ترکیبی از این روش ها به ویژه به کارگیری قطب های کمکی به همراه بهینه سازی پارامترهای طراحی می تواند تا حد زیادی بر این محدودیت ها غلبه کند و به کاهش چشمگیر نیروی دندانه ای بدون تاثیر منفی بر عملکرد اصلی ماشین منجر شود. این مطالعه با جمع بندی مقایسه ای مزایا و معایب هر روش، راهنمایی برای انتخاب راهکار مناسب با توجه به نیازمندی های مختلف را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

ماشین سنکرون خطی مغناطیس دائم ، نیروی دندانه ها ، طراحی بهینه ، قطب کمکی