بررسی تاثیر محافظه کاری شرطی بر مسئولیت اجتماعی با در نظر گرفتن نقش تعدیل کننده محدودیت مالی و مالکیت نهادی

این پژوهش به بررسی تاثیر محافظه کاری شرطی بر مسئولیت پذیری اجتماعی با در نظر گرفتن نقش تعدیل کننده محدودیت مالی و مالکیت نهادی پرداخته است. نمونه آماری شامل ۱۴۵ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی دوره زمانی ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۰ است. برای اندازه گیری متغیرهای پژوهش، از مدل های نیروانتو و همکاران (۲۰۱۱) برای مسئولیت پذیری اجتماعی، از مدل خان و واتس (۲۰۰۹) برای محافظه کاری شرطی، و مدل بومی شده کاپلان و زینگالس (۱۹۹۷) برای محدودیت مالی استفاده شد. باتوجه به اینکه در این پژوهش، متغیر مالکیت نهادی، یک متغیر تعدیل کننده است، بنابراین برای تفسیر بهتر نتایج، در قالب متغیر مجازی محاسبه شده است. همچنین، در این پژوهش، داده ها با استفاده از روش رگرسیون حداقل مربعات تعمیم یافته (EGLS) و داده های پانلی ایستا تحلیل شدند. یافته ها نشان می داد که بین محافظه کاری شرطی و مسئولیت پذیری اجتماعی رابطه ی منفی و معنادار وجود دارد. همچنین، محدودیت مالی این رابطه منفی را تشدید می کند، در حالی که مالکیت نهادی به عنوان یک عامل تعدیل کننده ی دیگر، این رابطه را تضعیف می نماید.

کلیدواژه ها:

محافظه کاری شرطی ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، محدودیت مالی ، مالکیت نهادی