تبیین ضرورت، فرایند و پیامد گزارش نویسی کارورزان دانشگاه فرهنگیان با ابتنا بر رویکرد روایت پژوهی

هدف: بیان ضرورت، فرایند و پیامد گزارش نویسی کارورزان دانشگاه فرهنگیان با ابتنا بر رویکرد روایت پژوهی است؛ رویکردی که به جای ثبت صرف فعالیت ها، تجربه های زیسته کارورزان را به مسئله های تربیتی تبدیل می کند. در این پژوهش، با تمرکز بر گزارش های کارورزی در دوره های کارورزی ۱تا ۴، تلاش شده است تا نشان داده شود که چگونه روایت نویسی می تواند به بازاندیشی حرفه ای، رشد هویت معلمی و نقد برنامه درسی مدرسه محور منجر شود. روش: روش پژوهش، کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای روایت های واقعی کارورزان بوده و داده ها از طریق بررسی گزارش های مکتوب و تاملات روزانه گردآوری شده اند. فرایند گزارش نویسی در این رویکرد شامل مشاهده دقیق، بازسازی روایت با عناصر بنیادین (پیرنگ، شخصیت ها، تعامل، مکان، موضوع، سبک، زاویه دید، فضای روایت) و تحلیل تربیتی تجربه است. یافته ها: دستاوردهای پژوهش در سه سطح قابل مشاهده اند؛ در سطح فردی، موجب تقویت تفکر انتقادی و تامل ورزی کارورز می شود؛ در سطح آموزشی، به کشف گسست های پنهان در کلاس درس و ارائه راهکارهای زمینه مند کمک می کند؛ و در سطح نهادی، بستری برای تولید دانش تربیتی بومی و ارتقاء کیفیت کارورزی فراهم می سازد. نتیجه: نتیجه نهایی پژوهش نشان می دهد که گزارش نویسی با رویکرد روایت پژوهی، نه تنها ابزاری برای مستندسازی تجربه، بلکه کنشی تربیتی و پژوهشی است که می تواند تربیت معلم را از سطح اداری به سطح تحول ساز ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

کارورزی ، گزارش نویسی ، روایت پژوهی ، تجربه زیسته ، تربیت معلم ، مشاهده تاملی.