تحلیل موانع استقرار منابع انسانی سبز با استفاده از DEMATEL-GBWM: مطالعه موردی صنعت پتروشیمی

امروزه سازمان ها به منظور اجرای اثربخش اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز با چالش ها و موانع مختلفی روبه رو هستند که می توانند هم استراتژیک و هم تاکتیکی باشند. شناسایی و اولویت بندی این موانع نقش مهمی در موفقیت استقرار مدیریت منابع انسانی سبز و حرکت به سوی توسعه پایدار ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و رتبه بندی موانع استقرار مدیریت منابع انسانی سبز در صنعت پتروشیمی شیراز انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ روش، توصیفی–پیمایشی است و برای تحلیل داده ها از رویکرد ترکیبی تصمیم گیری چندمعیاره دیمتل–بهترین-بدترین استفاده گردید. در گام نخست، با مرور پیشینه پژوهش و نظر خبرگان، موانع اصلی در سه بعد مدیریتی، فنی و فرهنگی–آموزشی شناسایی شدند. سپس با بهره گیری از روش دیمتل روابط علی–معلولی بین موانع تعیین شد و در ادامه با روش بهترین-بدترین، اوزان نهایی هر یک از موانع محاسبه گردید. نتایج نشان داد که بعد فرهنگی–آموزشی با ضریب اهمیت ۰.۶۶۳ مهم ترین مانع در استقرار مدیریت منابع انسانی سبز محسوب می شود. پس ازآن، موانع مدیریتی با ضریب وزنی ۰.۲۴۶ و موانع فنی با ضریب وزنی ۰.۰۹۱ در رتبه های دوم و سوم قرار گرفتند. همچنین در میان موانع فرعی، «نبود و یا نامناسب بودن دوره های آموزشی در رابطه با مفهوم سبز» با ضریب وزنی ۰.۳۷۸۶ بیشترین اهمیت را به خود اختصاص داد. پس ازآن به ترتیب «فقدان دانش مدیریت زیست محیطی»، «عدم وجود برنامه جامع برای اجرای مدیریت منابع انسانی سبز»، «نبود فرهنگ سازمانی زیست محیطی» و «ناتوانی در تعامل با کارکنان در رابطه با مسائل زیست محیطی» در رتبه های بعدی قرار گرفتند. به طورکلی، نتایج این پژوهش می تواند به مدیران صنعت پتروشیمی کمک کند تا با شناسایی دقیق موانع و تمرکز بر جنبه های فرهنگی و آموزشی، مسیر بهتری برای استقرار موفقیت آمیز مدیریت منابع انسانی سبز ترسیم کنند.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی ، منابع انسانی سبز ، موانع ، رویکرد ترکیبی دیمتل − بهترین-بدترین ، صنعت پتروشیمی