مدلیابی جهتگیری ازدواج براساس ویژگیهای پنجگانه شخصیتی با میانجیگری خانواده دوستی

زمینه و هدف: خانواده مقدس ترین نهاد اجتماعی و ازدواج مقدس ترین تصمیم هر فرد برای تشکیل خانواده است. لذا هدف اصلی پژوهش حاضر مدل یابی جهت گیری ازدواج براساس ویژگی های پنج گانه شخصیتی با میانجی گری خانواده دوستی بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان مجرد دانشگاه های آزاد اسلامی استان اصفهان درسال ۱۴۰۱ بودند که باتوجه به تعداد متغیرهای پژوهش و روش های آماری مرسوم به روش در دسترس تعداد ۵۰۰ نفر نمونه (۳۰۳ دختر و ۱۹۷ پسر) به پرسشنامه های جهت گیری ازدواج (۱۳۹۹)، ویژگی های شخصیت نئو فرم کوتاه (۱۹۸۵) و خانواده دوستی (۱۳۹۸) پاسخ دادند. یافته ها: یافته ها حاکی از آن است که ویژگی شخصیتی روان رنجوری دارای اثر معکوس معنی دار و توافق-پذیری، وظیفه شناسی و خانواده دوستی دارای اثر مثبت معنی دار بر جهت گیری ازدواج هستند. نیز متغیرهای روان رنجوری، گشودگی به تجربه، توافق پذیری، وظیفه شناسی از طریق متغیر میانجی خانواده دوستی دارای اثرات غیرمستقیم معنی دار بر جهت گیری ازدواج هستند. نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت متغیر ویژگی شخصیتی نقش مهم و تاثیرگذاری در تبیین جهت گیری ازدواج دارد. هم چنین متغیر خانواده دوستی در بین دانشجویان مجرد به طور معناداری اثر شخصیت بر جهت گیری ازدواج را میانجی گری می کند.

کلیدواژه ها:

جهت گیری ازدواج ، ویژگی های شخصیت ، خانواده دوستی