الگوی مواجهه فقهی با پاره ای از اصناف کفار در فرض اضطرار غذایی؛ در ترازوی حقوق بشر اسلامی

بی تردید نحوه مواجهه پیروان هر آیین و مکتبی در قبال دیگران، بازتابی از آموزه های آن مکتب و آیین تلقی شده و مشخص می کند که آن جریان فکری تا چه میزان اهل رواداری و انصاف می باشد. از این حیث، رفتار و باور متدینان نیز همواره ممکن است بازتابی از تعالیم شریعت تلقی گردد؛ لذا بایسته است اهل ایمان، با بهره گیری از موازین متخذ از عقل و شرع، نسبت به برگرفتن آموزه های اصیل دینی مبادرت کرده و نگاهی انتقادی نسبت به باورهای غیرقطعی داشته باشند. جستار حاضر نظر به ضرورت امر، از آنجا که یکی از فتاوای موجود در مکتوبات فقهی را خالی از مناقشه نیافته، سعی در ارزیابی و نقد آن داشته است. مطابق این انگاره و فتوای نسبتا مشهور، سلب حیات برخی از اصناف کفار، به جهت سد جوع و در مقام اضطرار، مجاز شمرده شده است. در مقابل پژوهش حاضر چنین دیدگاهی را برنتابیده و ضمن شناسایی و استخراج دقیق موضع بحث و تاسیس اصل، با تحلیل مسئله در پرتو قاعده کرامت بشر، اصل زرین اخلاق، همچنین تحلیل مسئله در پرتو قاعده عدالت و نیز توزین آن در ترازوی عقل و قاعده وهن و تنفیر از دین، انتساب این فتوا به شریعت را مشکوک و بلکه مردود قلمداد نموده است.

کلیدواژه ها:

فقه امامیه ، کافر ، اضطرار ، سلب حیات ، کرامت ، عدالت