نقش خودپنداره تحصیلی در پیش بینی انگیزش تحصیلی دانشجویان

زمینه و هدف: خودپنداره تحصیلی به عنوان الگوی پایدار شایستگی درک شده فرد در حوزه های تحصیلی، می تواند بر سطوح انگیزش درونی و بیرونی، انتخاب های آموزشی و عملکرد تحصیلی تاثیرگذار باشد. لذا هدف از این مطالعه نقش خود پنداره تحصیلی در پیش بینی انگیزش تحصیلی دانشجویان است. روش بررسی: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد فردوس در سال تحصیلی ۱۴۰۴ (۴۸۰ نفر) بود. حجم نمونه برابر ۲۱۴ نفر تعیین و به روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب شدند؛ پس از حذف پرسشنامه های ناقص تعداد ۲۰۰ نفر نهایی انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱) و خودپنداره تحصیلی چن (۲۰۰۴) بودند. داده ها با آزمون کلموگروف-اسمیرنوف (برای بررسی نرمالیتی)، همبستگی اسپیرمن و رگرسیون رتبه ای در نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج همبستگی اسپیرمن حاکی از رابطه مثبت و معنادار مولفه غیرآموزشگاهی خودپنداره با انگیزش بیرونی (۰۰۱/۰=p، ۵۳۴/۰=r)، مولفه آموزشگاهی با انگیزش درونی (۰۰۱/۰=p، ۲۸۵/۰=r) و مولفه عمومی با انگیزش بیرونی (۰۰۱/۰=p، ۳۶۲/۰=r) بود. مدل رگرسیون رتبه ای با شاخص های برازش بالا (ناگلکرکه=۰. ۹۹۷، مک فادن=۰. ۸۳۵) تایید کرد که خودپنداره تحصیلی پیش بین قوی انگیزش تحصیلی است. نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که خودپنداره تحصیلی (به ویژه ابعاد آموزشگاهی و غیرآموزشگاهی) پیش بین کلیدی انگیزش تحصیلی دانشجویان است و مداخلات هدفمند بر تقویت آن (با توجه به جنسیت و رشته) می تواند انگیزش درونی و بیرونی را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

خودپنداره تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، دانشجویان.