نقش سیستم بهداشت و درمان در حفظ حیات جنین و نحوه برخورد با متخلفین

پیش زمینه حیات جنین از منظر اخلاقی، دینی، اجتماعی و سلامت جمعیت و خانواده محوری اهمیت دارد. طبق آخرین دستورالعمل کشوری، سقط به صورت خاتمه یافتن خود به خود یا القایی بارداری قبل از حیات جنین تعریف می شود. رویکرد اصلی سیستم بهداشت و درمان در خصوص حفظ حیات جنین پیروی از سیاست های کلی جمعیت ابلاغی از سوی مقام معظم رهبری در سال ۱۳۹۳ در حوزه های سلامت خانواده و جمعیت، ماده ۵۵ و ۵۶ قانون حمایت از خانواده و جمعیت مصوب سال ۱۴۰۰ و قانون برنامه پنج ساله ششم توسعه اقتصادی اجتماعی و فرهنگی ماده ۷۶ است. تدوین و اجرای برنامه جامع مهار، پایش، پیشگیری و کاهش سقط خودبه خودی جنین به صورت ادغام در شبکه بهداشت شامل آموزش عمومی، اصلاح سبک زندگی، آسیب های وارده ناشی از تغذیه و داروها بر سلامت جنین، ارائه خدمات و مراقبت های پیش از بارداری و حین بارداری، سلامت گروه های سنی نوجوان تا میانسال جهت حفظ حیات جنین ارتقا می یابد. تغییر نگرش و باورهای مردم درباره سقط در راستای کاهش سقط های عمدی با آموزش مهارت های زندگی و ارتباطی و ارائه خدمات مشاوره ای به وسیله کارکنان بهداشتی درمانی بر مبنای فرهنگ و ارزش های اسلامی ایرانی بمنظور تحکیم بنیان خانواده با اصلاح و تکمیل آموزش های عمومی درباره اصالت کانون خانواده و فرزندپروری از دیگر اقدامات در این زمینه است. ارائه بسته های خدمت حفظ حیات جنین، مراقبت های ادغام یافته، ازدواج، آموزش و مشاوره باروری سالم و فرزندآوری ویژه ارائه دهندگان خدمت، استفاده از خدمات سازمان های مردم نهاد مورد تایید دانشگاه مانند مرکز نفس از جمله خدمات بهداشتی و درمانی دیگر جهت سلامت باروری، فرزندآوری و حفظ حیات جنین است. نتیجه گیری با این رویکرد، اجزای این سیستم متخصصین زنان و زایمان، پزشکان عمومی، ماماها و سایر کادر درمان به عنوان طلیعه داران سلامت باروری و گروه هدف در پاسخگویی نقشی اساسی در حفظ حیات جنین خواهند داشت.

کلیدواژه ها:

حیات ، جنین ، سقط ، بهداشت و درمان ، حیات جنین از منظر اخلاقی ، دینی اجتماعی ، سلامت جمعیت و خانواده محوری