تحلیل شان درمانگری ائمه علیهم السلام با تاکید بر سیره و تعالیم رضوی(بر پایه باورهای کلامی امامیه بنیان گذاران مکتب بغداد)

یکی از موضوعات مرتبط با امامت، شئون مختلف ایشان در ساحت هدایت بشر و یا غیر آن است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به باورهای کلامی امامیه در مکتب بغداد، به بررسی صحت انتساب «شان درمانگری» به ائمه علیهم السلام، به ویژه با محوریت سیره رضوی می پردازد. مکتب کلامی بغداد، به عنوان جریان عقل گرای امامیه در قرون دوم تا ششم هجری، با چهره های شاخصی مانند شیخ مفید و سید مرتضی، تعریف خاصی از «شان امام» ارائه می دهد که عبارت است از کارویژه ای اختصاصی که مقام امامت آن را اقتضا می کند. در این چارچوب، شان درمانگری به عنوان زیرمجموعه ای از شئون علمی امام مورد بحث قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که در میان متکلمان امامیه درباره دامنه علم امام و شمول آن بر علوم غیردینی مانند طبابت اختلاف نظر وجود دارد. از منظر متکلمان مکتب بغداد، عقل تنها آگاهی کامل امام از معارف دینی را برای تحقق هدف هدایتگری ضروری می داند و در مورد علوم غیرمرتبط مانند طبابت سکوت اختیار می کند؛ بنابراین، اثبات چنین علمی برای امام منوط به وجود روایات معتبر است. اگرچه در منابع نقلی، احادیث و رساله ای (مانند الرساله الذهبیه) به امام رضا علیه السلام نسبت داده شده اما از نگاه این مکتب، حتی در صورت پذیرش این روایات، درمانگری به عنوان یک «شان» ذاتی و انحصاری امامت تلقی نمی گردد، چرا که انجام آن توسط دیگران ممکن است و وظیفه اصلی امام، هدایت معنوی مردم است.

کلیدواژه ها:

شان درمانگری امام ، احادیث طبی ، طب الرضا علیه السلام ، طب اسلامی ، مکتب کلامی بغداد