اثربخشی آموزش شادکامی به شیوه فوردایس بر بهزیستی ذهنی، تاب آوری و خودکارآمدی اجتماعی در بستر فرهنگی زنان دارای همسر شهید

هدف این پژوهش اثربخشی آموزش شادکامی به شیوه فوردایس بر بهزیستی ذهنی، تاب آوری و خودکارآمدی اجتماعی در بستر فرهنگی همسران شهدا بود.. جامعه آماری این پژوهش تمامی زنان دارای همسر شهید شهر اصفهان در اردیبهشت ماه سال ۱۴۰۳ بود. روش نمونه گیری هدفمند بود که از بین آن ها ۳۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر ) و کنترل(۱۵ نفر) جایگزین شدند. روش پژوهش کاربردی و از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون بود. برای گرداوری اطلاعات از مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، مقیاس بهزیستی ذهنی کییز و ماگیارمو (۲۰۰۳) و پرسشنامه خودکارآمدی اسمیت و بتز (۲۰۰۷) استفاده شد. جلسات آموزشی شادکامی فوردایس بر روی گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای اجرا شد. داده های به دست آمده با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰≥p)؛ به عبارت دیگر آموزش شادکامی به شیوه فوردایس بر بهبود بهزیستی ذهنی، تاب آوری و خودکارآمدی اجتماعی زنان دارای همسر شهید اثربخش بود. هم چنین فرهنگ حاکم بر جامعه نیز می تواند بر روی مسائل روان شناختی زنان دارای همسر شهید تاثیرگذار باشد به گونه ای که چگونگی پیدایش و استمرار پدیده های فرهنگی و اجتماعی، از جمله شهادت و الگو بودن وابسته به آن می باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش شادکامی فوردایس ، بهزیستی ذهنی ، تاب آوری ، خودکارآمدی اجتماعی