بررسی مضمون مرگ در اشعار فریدون مشیری و شارل بودلر

معنای عمیق کلمه مرگ و نیستی را بیشتر کسانی درک می کنند که از زندگانی دل بریده باشند و هیچ انگیزه و محرکی برای ادامه بقا نداشته باشند. پیدایش این گونه عقیده به دلایل مختلفی از جمله ملال، فقر، تنهایی نبود یا بی وفایی، یار مشکلات در زمان زندگی شاعر و... بستگی دارد. اندیشیدن به مرگ منحصر به دیروز و امروز نیست و چه بسا زمانی که انسان نتواند با دلایل آزاردهنده ذهن خود کنار بیاید، اندیشیدن به این موضوع در ذهن آدمی پررنگتر می شود. فریدون مشیری شاعر معاصر ایران از شاعران رمانتیسم است و در این مکتب مرگ اندیشی و مرگ طلبی در اشعار شاعران این دوره بازتاب فراوانی یافته است. بودلر نیز پیرو این مکتب است و شاعر مرگ اندیش در دوران خود به شمار می رود. مقاله حاضر به روش نظریه ای و کتابخانه ای، در پی این است تا معین کند علت مرگ طلبی، مرگ اندیشی و گاهی مرگ ستایی در اشعار فریدون مشیری و شارل بودلر چه بوده و چه عواملی منجر شده است تا این دو شاعر موضوع مرگ را در ذهن بپرورانند و ریشه این افکار به چه عواملی بر می گردد.

کلیدواژه ها:

رمانتیسم ، شارل بودلر ، فریدون مشیری ، کلیات اشعار ، مرگ ، دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی ، دانشگاه محقق اردبیلی ، استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی