تاب آوری والدین با کیفیت زندگی کودکان: نقش میانجی سبکهای فرزند پروری در کودکان استثنائی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه تاب آوری والدین با کیفیت زندگی کودکان با نقش میانجی سبکهای فرزند پروری در کودکان استثنائی بود. روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و به روش توصیفی-همبستگی انجام گرفته است. جامعه آماری را کلیه والدین کودکان استثنایی با معلولیت جسمی در بازه سنی ۸ تا ۱۲ سال در شهرستان فلاورجان با تعداد ۲۳۹ نفر، تشکیل داده اند. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران و به روش نمونه گیری تصادفی ۱۳۹ نفر تعیین شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوری کونور و دیودسون، کیفیت زندگی کودکان و پرسشنامه سبکهای فرزند پروری آلاباما بود. داده ها با استفاده از نرم افزار spss۲۰ و pls مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد تاب آوری والدین با سبک فرزند پروری مثبت و منفی رابطه دارد و سبکهای فرزند پروری مثبت و منفی با کیفیت زندگی کودکان رابطه دارند. در این میان سبک فرزند پروری منفی نقش میانجیگر کامل را در رابطه تاب آوری والدین با کیفیت زندگی کودکان ایفا می کند. این در حالی است که نقش میانجی سبک فرزند پروری مثبت تائید نشد. هر چقدر تاب آوری والدین بیشتر باشد، اتخاذ تمایل و استفاده از شیوه سبک فرزندپروی مثبت در والدین بیشتر و استفاده از شیوه سبک فرزندپروی منفی در والدین کمتر است. هر چقدر تمایل و استفاده از شیوه سبک فرزندپروی مثبت در والدین بیشتر باشد، کیفیت زندگی کودکان استثنائی بالاتر و هر چقدر اتخاذ تمایل و استفاده از شیوه سبک فرزندپروی منفی در والدین بیشتر باشد، کیفیت زندگی کودکان استثنائی پایین تر است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، والدین ، سبکهای فرزند پروری ، کیفیت زندگی کودکان ، کودکان استثنائی