خصوصیات اجتماعی کودکان مبتلا به اوتیسم

عصبی طیف اوتیسم که عموما به آن اوتیسم یا درخودماندگی می گویند یک اختلال تکوینی با وجود مشکلات جدی در تعاملات اجتماعی و ارتباطات کلامی و غیر کلامی و وجود رفتارهای تکراری و علایق محدود فرد است. اوتیسم به طور رسمی در سازمان بهداشت جهانی و انجمن روان پزشکی آمریکا با عنوان اختلال طیف اوتیسم و در خدمات ملی بهداشت انگلستان با عنوان وضعیت طیف اوتیسم شناخته می شود و از منظر حقوقی و پزشکی نوعی ناتوانی از گروه ناتوانی های رشدی عصبی تعریف شده است. اوتیسم نوعی ناتوانی رشدی است که به طور معناداری بر ارتباط کلامی و غیر کلامی و تعامل اجتماعی اثر می گذارد، معمولا پیش از سالگی آشکار می شود و به طور نامطلوبی بر عملکرد آموزشی اثر دارد. ویژگی افراد مبتلا به اوتیسم شامل: نابه هنجاری و نارسایی در ارتباط انجام، فعالیت های تکراری و محدود، حرکت های قالبی، مقاومت در برابر تغییر محیطی و واکنش های غیر عادی نسبت به تجربه های حسی از خود نشان می دهند. اوتیسم یکی از سخت ترین انواع تمام ناتوانی های دوران کودکی است. این ناتوانی به شکل ترکیبی از میزان متفاوتی نارسایی های زبانی، کارکردهای ذهنی، رفتارهیجانی مشخص می شود. اختلال طیف اوتیسم (ASD) بسیار ارثی است و امروزه برای کشف ژن های مرتبط با رفتارهای مختلف مرتبط با اوتیسم آزمایش های فشرده و جامعی در حال انجام است. پژوهشگران بر این باورند اگر سمپتوم های اوتیسم یک به یک مورد ارزیابی قرار بگیرند، تلاش برای شناسایی ژن های مسئول اوتیسم با سرعت بیشتری پیش خواهد رفت.

کلیدواژه ها:

کودکان اوتیسم ، رفتار هیجانی ، اختلال ، تربیت کودک