کیفیت بخشی در ساخت فضاهای تعاملی نیمه خصوصی خودمانی

فضاهای نیمه خصوصی به دلیل ویژگیهای خاص خود به دانشجویان این امکان را میدهند که در محیطی راحت و غیررسمی با یکدیگر تعامل کنند. این فضاها میتوانند به عنوان مکانی حرفه ای برای یادگیری غیر رسمی تشویق به همکاری و توسعه مهارتهای اجتماعی عمل کنند. وجود این فضاها، از بهترین و جذابترین مکانها برای عرصه گفتمانها و ارتباطات احسایی - ادراکی دانشجویان. تا کنون هیچگونه برنامه ریزی جدی و قابل اعتنایی برای طراحی و کیفیت بخشی به فضاهای تعاملی نیمه خصوصی صورت نگرفته است، چراکه اساسا این امکان به دلیل اتخاذ نوع برنامه ریزی های کارگزاران سیاسی و فرهنگی در سطوح بالا در دانشگاههای ایران از درجه اهمیت و تاکید برخوردار نبوده، بلکه تمام توجهات برنامه ریزان و طراحان معطوف به فضاهای اصلی مدیریت یعنی فضاهای آموزشی و اداری بوده است. به همین دلیل همواره خلاء این امر برای دانشجویان کاملا احساس گردیده و نیازهای اساسی دیگر آنان همچون پرورش، خوشایندی، احساس آرامش و لذت، استراحت، ورزش و یادگیری و خلاقیت کاملا نادیده انگاشته شده و یا دست کم درست انجام نگرفته است. هدف از این پژوهش تاثیر طراحی خلاقانه فضاهای تعاملی غیر اداری و غیر رسمی و یا به تعبیر بهتر فضاهای خودمانی مانند کافی شاپها، پاویونها محیطهای چندگانه ورزشی در دانشگاه ها برای ارتقاء کیفیت سلامت ذهنی و روانی و کاهش مخاطرات و در یک کلام امر پرورش میباشد. این مقاله با استفاده از روش اسنادی(کتابخانه ای و به شیوه پژوهش توصیفی- تحلیلی به کیفیت بخشی در ایجاد کیفی فضاهای خودمانی در دانشگاه میپردازد و بیانگر این نتیجه است که طراحی خلاق فضاهای تعاملی نیمه خصوصی و به اصطلاح خودمانی در دانشگاهها به واسطه القاء احساس خوشایندی و سرزندگی، کیفیت ادراکی و احساسی مخاطب را ارتقاء داده و نهایتا منجر به امر پرورش و کاهش مخاطرات در آنان میگردد.

کلیدواژه ها:

کیفیت بخشی ، معماری دانشگاه ، دانشجو ، فضای تعاملی نیمه خصوصی ، سلامت