بررسی نقش و تاثیر فراوانی منابع طبیعی در رابطه بین توسعه مالی و سرمایه گذاری سبز

سرمایه گذاری سبز به عنوان ابزاری کلیدی برای دستیابی به رشد اقتصادی و توسعه پایدار و مقابله با تغییرات اقلیمی، در اقتصادهای وابسته به منابع طبیعی با چالش های خاصی مواجه است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر توسعه مالی بر سرمایه گذاری سبز با در نظر گرفتن نقش تعدیل کننده فراوانی منابع طبیعی در ۱۳۳ کشور در حال توسعه غنی از منابع طی دوره ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۱ انجام شد. تحلیل روابط غیرخطی و شناسایی آستانه های تاثیرگذاری در این تحقیق با استفاده از مدل رگرسیون انتقال ملایم پانل (PSTR) انجام شد. نتایج تحقیق نشان داد که رابطه میان توسعه مالی و سرمایه گذاری سبز ساختاری دو رژیمی دارد که حد آستانه رانت منابع طبیعی در آن حدود ۳.۲۲ درصد تولید ناخالص داخلی است. در رژیم اول (سطوح پایین رانت منابع)، توسعه مالی، رانت منابع، کیفیت نهادی، سرمایه انسانی، تولید ناخالص داخلی و سرمایه گذاری مستقیم خارجی همگی اثر مثبت و معناداری بر سرمایه گذاری سبز دارند. در مقابل، در رژیم دوم (سطوح بالای رانت منابع)، اثر توسعه مالی و رانت منابع تضعیف شده و حتی منفی می شود که با فرضیه نفرین منابع همسو است. با این حال، کیفیت نهادی، سرمایه انسانی و سرمایه گذاری مستقیم خارجی در این شرایط اثرات مثبت قوی تری نشان می دهند و می توانند بخشی از پیامدهای منفی وفور منابع را خنثی کنند. یافته ها بیانگر آن است که گذار موفق به اقتصاد کم کربن در کشورهای وابسته به منابع، مستلزم ترکیب توسعه مالی با ارتقای کیفیت نهادی، تنوع بخشی اقتصادی، تقویت سرمایه انسانی و جذب موثر سرمایه گذاری خارجی است.

کلیدواژه ها:

فراوانی منابع طبیعی(نفرین منابع) ، توسعه مالی ، سرمایه گذاری سبز ، مدل PSTR ، کشورهای در حال توسعه برخوردار از منابع