بررسی تطبیقی نقش ابزار های خارجی در تفسیر تعهدات قراردادهای ورزشی

قراردادهای ورزشی در ایران اغلب مساله ساز و پرچالش بوده است چرا که در خصوص قوانین ورزشی و قواعد حاکم بر قراردادهای ورزشی شناخت و آگاهی کافی وجود ندارد و معمولا اهالی ورزش پس از اینکه مشکلی به وجود می آید به دنبال شناخت اصول حاکم بر قرارداد ورزشی می افتند. تفسیر تعهدات از زمره مسائل پر اهمیت در نظام حقوق قراردادها است که اکثر نظام های حقوقی مختلف در قواعد عمومی قرارداد ها فصلی مجزا به آن اختصاص داده اند، لیکن در نظام حقوقی ایران بحث مستقلی نداشته و به صورت پراکنده در موارد مختلف مورد بحث حقوقدانان واقع شده است. تفسیر به معنای پی بردن به اراده مشترک طرفین در رفع ابهام و اجمال از اراده انشایی طرفین در مسیر انعقاد، اجرا، آثار و سقوط تعهدات است. با بررسی مشخص می گردد که ابزار های تفسیری برخواسته از داده های دو مکتب اصالت فردی و اجتماعی به دو گروه عمده تقسیم میگردند: ابزار های داخلی که شامل اراده طرفین و مقتضای عقود و ماهیت آن است و ابزارهای بیرونی تفسیر که شامل قانون (اعم از امری و تخییری) عرف، انصاف و حسن نیت می باشد.با تحقیق مشخص می گردد که عرف در نظام های حقوقی مختلف نقش بسیار مهمی در تفسیر تعهدات قراردادی بر عهده داشته و هم نظام حقوقی ایران و هم سایر نظام های حقوقی به انواع نقش عرف از بدو ایجاد قرارداد تا سقوط و انحلال آن پرداخته اند. بر خلاف عرف که جایگاه مهمی از منظر قانون مدنی ایران در قرارداد ها و تعهدات ناشی از آن دارد، انصاف و حسن نیت به عنوان دو ابزار بیرونی تفسیر مورد شناسایی قانون گذار در قانون مدنی و بخش مربوط به قراردادها قرار نگرفته است و این در حالی است در اسناد بین المللی و قوانین کشورهای دیگر به انواع نقش های حسن نیت و انصاف پرداخته شده است. با این حال رویه قضایی ایران در جهت احقاق حق به تعدیل قانون پرداخته و می توان در آرای قضایی و اندیشه علمای حقوق در تفسیر قوانین، نقش انصاف و حسن نیت را مشاهده نمود.

کلیدواژه ها:

تفسیر ، تعهد ، قرارداد ، عرف ، انصاف ، حسن نیت ، مکتب اصالت فرد ، مکتب اصالت اجتماع