ارائه مدل توسعه محیط پیشگیری از آسیب (مطالعه موردی: ورزش و باشگاه های بدن سازی)

هدف پژوهش حاضر ارائه مدل توسعه محیط پیشگیری از آسیب در باشگاه¬های بدن سازی بود. این پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و به لحاظ روش از نوع توصیفی بود که گردآوری داده¬های آن به صورت پیمایشی انجام شد. جامعه آماری پژوهش نیز شامل ورزشکاران نخبه، مربیان، مدیران و معاونین هیات¬های بدن سازی و پرورش اندام استان اصفهان، کارشناسان مربوط به این رشته و اساتید رشته مدیریت ورزشی بود. نمونه مورد بررسی ۱۶۸ نفر بوده و ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بود. روایی محتوا و صوری پرسشنامه طراحی شده توسط ۱۰ نفر از اساتید برجسته مدیریت ورزشی مورد تایید قرار گرفت. همچنین برای سنجش پایایی پرسشنامه، این پرسشنامه در اختیار ۳۰ نفر از افراد نمونه قرار گرفت که پس از جمع آوری، ضریب آلفای کرونباخ آن برابر ۹۱/۰ بدست آمد که نشانگر پایایی مطلوب آن بود. برای تجزیه و تحلیل داده¬ها از آزمون فریدمن و تحلیل عاملی تاییدی مرتبه دوم در نرم¬افزار Lisrel استفاده گردید. نتایج نشان داد که چهار شاخص مربوط به مولفه بررسی میزان کنترل و ارزیابی وسایل و تجهیزات، ۹ شاخص مربوط به مولفه برقراری امنیت اجتماعی، ۶ شاخص مربوط به مولفه میزان دانش مربی از خطرات و استفاده از داروهای غیرمجاز، و ۱۱ شاخص مربوط به مولفه وضعیت فیزیکی و ساختاری باشگاه¬های بدن سازی است. نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون نیز نشان داد که همه ضرایب همبستگی مثبت و معنادار هستند و بین عوامل موثر بر توسعه محیط پیشگیری از آسیب در ورزش بدن سازی رابطه معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

آسیب ورزشی ، ورزش ، باشگاه های بدن سازی ، ورزشکاران ، مربیان.