ارزیابی ماندگاری پل های شهری تحت اثر آلودگی هوا و رطوبت

رشد سریع شهرها و افزایش سطح آلودگی هوا باعث به وجود آمدن چالش های جدی در دوام سازه های شهری از جمله پل ها شده است. ذرات آلاینده نظیر CO₂, SO₂, NOx و کلریدها در کنار رطوبت، منجر به واکنش های شیمیایی تخریب کننده و افزایش خوردگی فولادهای تقویت کننده می شوند. این مقاله با هدف بررسی اثرات ترکیبی آلودگی و رطوبت بر رفتار سازه ای و دوام پل های شهری تدوین شده است. روش تحقیق مبتنی بر مطالعات آزمایشگاهی، داده های میدانی و مرور منابع علمی داخلی و خارجی است. نتایج نشان داد استفاده از بتن های اصلاح شده با مواد پوزولانی مانند متاکائولن و سرباره کوره، در کنار پوشش های ضدآب، تا ۴۰٪ عمر مفید پل ها را افزایش می دهد.هدف اصلی این پژوهش، ارائه یک چارچوب جامع برای ارزیابی و بهبود دوام پل های بتنی مستقر در محیط های شهری با تمرکز بر عوامل مخرب محیطی شامل آلاینده های جوی و نفوذ آب و رطوبت است. تحلیل ها نشان دادند که کاهش نسبت آب به سیمان و جایگزینی سیمان پرتلند با مواد پوزولانی، موثرترین راهکار برای افزایش مقاومت بتن در برابر کربناتاسیون و نفوذ کلریدها است.

کلیدواژه ها:

ماندگاری ، پل شهری ، آلودگی هوا ، رطوبت ، خوردگی بتن ، دوام سازه ، کربناتاسیون ، نفوذ کلرید