نقش خودکارآمدی هیجانی و نوع منبع کنترل در پیش بینی و کنترل علایم اختلال اضطراب دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودکارآمدی هیجانی و نوع منبع کنترل در پیش بینی و کنترل علائم اختلال اضطراب در دانشجویان بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه های ایران بود که از طریق نمونه گیری در دسترس، ۱۰۰ نفر از طریق فضای مجازی انتخاب شدند. این مطالعه با رویکردی توصیفی-همبستگی انجام شد و برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد خودکارآمدی هیجانی، منبع کنترل و اضطراب استفاده گردید. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که خودکارآمدی هیجانی به طور معناداری توانایی پیش بینی شدت علائم اضطراب را دارد؛ به طوری که دانشجویانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی هیجانی برخوردار بودند، علائم اضطرابی کمتری را تجربه می کردند. همچنین، نوع منبع کنترل نقش مهمی در کنترل اضطراب ایفا کرد؛ به ویژه منبع کنترل درونی با کاهش علائم اضطراب رابطه معناداری داشت، در حالی که منبع کنترل بیرونی با افزایش اضطراب مرتبط بود. تعامل بین خودکارآمدی هیجانی و منبع کنترل نیز نشان داد که ترکیب سطح بالای خودکارآمدی هیجانی و منبع کنترل درونی می تواند به عنوان یک عامل محافظتی در برابر اضطراب عمل کند. یافته های این پژوهش بر اهمیت آموزش مهارت های تنظیم هیجانی و تقویت منبع کنترل درونی در برنامه های مشاوره ای و روان درمانی دانشجویان تاکید دارد. در مجموع، نتایج نشان می دهد که مداخلات روان شناختی مبتنی بر ارتقای خودکارآمدی هیجانی و تغییر سبک منبع کنترل می توانند در کاهش علائم اضطراب دانشجویان موثر باشند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی هیجانی ، منبع کنترل ، اضطراب ، دانشجویان ، پیش بینی ، کنترل علائم ، منبع کنترل درونی ، منبع کنترل بیرونی ، تنظیم هیجانی