اثرات ترکیبی تمرینات هوازی و مقاومتی با مکمل دهی زنجبیل بر شاخص مقاومت به انسولین در مردان مبتلا به دیابت نوع دو

زمینه و هدف: دیابت نوع دو یکی از اختلالات متابولیکی شایع در جهان است که تغییر سبک زندگی اولین توصیه درمانی به این بیماران می باشد. این مطالعه با هدف ارزیابی تاثیر تمرینات هوازی و مقاومتی همراه با مصرف زنجبیل بر شاخص مقاومت به انسولین در مردان مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، ۶۰ مرد مبتلا به دیابت نوع دو (۴۰ تا ۶۵ ساله) به صورت تصادفی به شش گروه ده نفره تقسیم شدند: تمرین هوازی با مصرف زنجبیل، تمرین هوازی بدون زنجبیل، تمرین مقاومتی با زنجبیل، تمرین مقاومتی بدون زنجبیل، مصرف زنجبیل بدون تمرین، و گروه کنترل. برنامه تمرینی شامل هشت هفته تمرین هوازی (سه جلسه در هفته با شدت ۵۰-۷۰٪ ضربان قلب ذخیره) و تمرین مقاومتی (با شدت ۴۰-۴۵٪ یک تکرار بیشینه) بود. مصرف زنجبیل به صورت خوراکی و روزانه انجام شد. نمونه گیری خونی به صورت ناشتا ۲۴ ساعت قبل و ۴۸ ساعت پس از پایان مداخله انجام شد. متغیرهای مورد بررسی شامل گلوکز ناشتا، انسولین سرمی و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) بود. یافته ها: هشت هفته تمرینات هوازی همراه با مصرف زنجبیل (۰/۰۱۱=P) و همچنین هشت هفته تمرینات مقاومتی همراه با مصرف زنجبیل (۰/۰۰۴=P) بر شاخص مقاومت به انسولین در مردان چاق دارای دیابت نوع دو تاثیر معنی­داری داشت. هیچ تفاوت معناداری بین اثرات ترکیبی تمرین هوازی و مقاومتی با زنجبیل بر شاخص مقاومت به انسولین در مردان چاق دارای دیابت نوع دو مشاهده نشد (۰/۵۹۱=P). نتیجه گیری: اگرچه هر دو نوع تمرین ورزشی در ترکیب با زنجبیل منجر به بهبود مقاومت به انسولین شدند، اما اثر هم افزایی قابل توجهی بین تمرینات ورزشی و زنجبیل مشاهده نشد. به نظر می رسد هر یک از این مداخلات به تنهایی می توانند گزینه های موثری در مدیریت دیابت نوع دو باشند.

کلیدواژه ها:

Aerobic exercise ، Resistance training ، Ginger ، Insulin resistance ، Type ۲ diabetes mellitus ، تمرین هوازی ، تمرین مقاومتی ، زنجبیل ، مقاومت به انسولین ، دیابت نوع دو