نقش رویکرد آوایی–دیداری در آموزش تلفظ و واج شناسی به فارسی آموزان غیر فارسی زبان

ساختار صوتی پیچیده و متنوع زبان فارسی یادگیری تلفظ و واج های آن را برای فارسی آموزان غیرفارسی زبان دچار مشکل می کند. دقت در تولید آواها و شناخت صحیح واج ها نقشی مهم در ارتقای مهارت های شنیداری و گفتاری و درک زبان ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی نقش رویکرد آوایی–دیداری در آموزش تلفظ و واج شناسی زبان فارسی به فارسی آموزان غیرفارسی زبان انجام شد. تمرکز اصلی مطالعه بر ارتقای مهارت های شنیداری و گفتاری زبان آموزان از طریق بهره گیری هم زمان از محرک های شنیداری و بصری در فرایند یادگیری است. ضرورت پژوهش با توجه به کمبود مطالعات کاربردی در زمینه آموزش تلفظ و واج شناسی مبتنی بر رویکرد آوایی–دیداری مشخص شده است؛ به گونه ای که نتایج آن می تواند چارچوبی علمی و عملی برای مدرسان و طراحان منابع آموزشی فراهم کند و انگیزه یادگیری زبان فارسی را افزایش دهد. این مطالعه به شیوه توصیفی–تحلیلی انجام شد. داده ها از طریق مرور منابع نظری در حوزه واج شناسی و آموزش زبان دوم جمع آوری شد و کاربرد عملی رویکرد آوایی–دیداری با استفاده از ابزارهایی مانند نمودارهای تلفظی، تصاویر حروف و نمونه های دقیق آوایی تحلیل شد. در تحلیل داده ها، تفاوت های واجی میان زبان مادری زبان آموزان و زبان فارسی نیز مدنظر قرار گرفتند. نتایج نشان داد استفاده از رویکرد آوایی–دیداری موجب افزایش دقت تلفظ، بهبود تشخیص واج ها، تقویت توانایی درک شنیداری و کاهش خطاهای آوایی در فارسی آموزان می شود. همچنین، تمرین هم زمان با محرک های شنیداری و بصری مهارت های گفتاری و شنیداری و انگیزه یادگیری زبان آموزان را به طرزی چشمگیر تقویت کرد. رویکرد آوایی–دیداری می تواند چارچوبی موثر برای آموزش تلفظ و واج شناسی زبان فارسی به غیرفارسی زبانان باشد. به کارگیری این روش در کلاس های آموزش فارسی، ضمن بهبود فرایند یادگیری و ارتقای کیفیت آموزش، زمینه تولید تلفظی دقیق تر و فهم بهتر ساختارهای واجی زبان فارسی را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

رویکرد آوایی–دیداری ، تلفظ زبان فارسی ، واج شناسی ، یادگیری زبان دوم ، مهارت های شنیداری و گفتاری.