ارزیابی سطوح سرمی مالون دی آلدئید و ظرفیت تام آنتی اکسیدانی پس از مصرف آترواستاتین در بیماران مبتلا به گرفتگی عروق کرونر

مقدمه: استرس اکسیداتیو در پاتوژنز بسیاری از بیماریها دخالت دارد. شرایط استرس اکسیداتیو و عدم تعادل آنتی اکسیدان نقش عمده ای در بروز و توسعه بیماری آترواسکلروز دارد. هدف این مطالعه ارزیابی سطوح سرمی مالون دی آلدئید (MDA) بعنوان شاخص پراکسیداسیون لیپیدی و ظرفیت تام آنتی اکسیدانی (TAC) پس از مصرف آترواستاتین در بیماران مبتلا به گرفتگی عروق کرونر است. بحث و نتیجه گیری: در نهایت یافته ها اشاره دارد که یک کاهش معنی دار سطوح سرمی MDA بعلاوه یک افزایش معنی دار TCAدر بیماران مبتلا به گرفتگی عروق کرونر با افزایش مدت زمان دریافت آترواستاتین در کاهش دادن استرس اکسیداتیو این بیماران همراه می باشد. یافته ها: غلظت سرمی TAC در بیماران با دریافت بیش از ۹۰ روز آترواستاتین mmol/l ۱۰۱/۰±۸۳۰/۰ در قیاس با گروه بیماران با دریافت کمتر از ۶ روز mmol/l ۰۷۶/۰±۶۸۶/۰ بطور معنی داری افزایش دارد (۰۰۱/۰=P) درحالیکه سطوح MDA در این بیماران بترتیب µmol/l ۱۱۲/۰±۴۷۲/۰ و µmol/l۴۳/۰±۷۳/۰ بطور معنی دار کاهش می یابد (۰۲۹/۰P=). مواد و روش ها: این مطالعه در ۷۵ بیمار مبتلا به گرفتگی عروق کرونر تایید شده با آنژیوگرافی انجام شد. بیماران بر اساس مدت زمان مصرف آترواستاتین با دوز mg/day۲۰ به سه گروه تقسیم شدند: ۲۵ بیمار با مصرف کمتر از ۶ روز، ۲۷ بیمار با مصرف ۶ تا ۹۰ روز و ۲۳ بیمار با مصرف بیش از ۹۰ روز. اندازه گیری سطوح سرمی MDA و TCA بترتیب با روش تیوباربیتوریک اسید و بنزی انجام پذیرفت.

کلیدواژه ها:

Coronary artery stenosis ، Oxidative stress ، Statin ، گرفتگی عروق کرونر ، استرس اکسیداتیو ، آترواستاتین