تاثیر چهار هفته تمرین ورزشی داوطلبانه و اجباری بر رفتار شبه اضطراب ناشی از استرس دوران کودکی و عوامل التهابی مخچه در موش های صحرایی

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر چهار هفته تمرین ورزشی اختیاری و اجباری در دوران نوجوانی بر رفتار شبه اضطراب و تاثیر آن بر میزان بیان ژن عوامل التهابی در مخچه است. مواد و روش ­ها: به منظور انجام آزمایش، ۴۰ سر رت نر به صورت تصادفی به ۵ گروه کنترل(C)، جدا شده از مادر (MS)، جدا شده از مادر و ورزش اختیاری (MS+RW)، جدا شده از مادر و ورزش اجباری (MS+TM) و جدا شده از مادر و داروی فلوکسیتین (MS+flx) تقسیم شدند. به استثنای گروه کنترل رت های سایر گروه ها از روز ۲ پس از تولد تا روز ۱۴ پس از تولد به مدت ۱۸۰ دقیقه از مادرشان جدا شدند. سپس آزمودنی ها به صورت ۴ تایی تا روز ۲۸ در قفس‎‎ نگهداری شدند. گروه های تمرین و دارو از روز ۲۸ با اختیاری (چرخ گردان) تمرین اجباری (تردمیل) و دارو (فلوکسیتین) تیمار شدند. در روز ۶۰ رفتارهای شبه اضطرابی  به وسیله آزمون رفتاری  EPMارزیابی شد. میزان بیان ژن عوامل التهابی در بافت مخچه نیز اندازه­ گیری شد. یافته ­ها: نتایج ما نشان داد ورزش اختیاری توانست بطور معنی داری و بهتر ار ورزش اجباری رفتارهای شبه اضطراب ناشی از استرس جداسازی از مادر را خنثی نموده و بیان ژن عوامل التهابی در مخچه را کاهش دهد. بحث و نتیجه­ گیری:  نتایج پژوهش حاضر نشان داد ورزش اختیاری می تواند به عنوان روش درمانی غیردارویی برای اختلالات ذهنی  و روانی همچون اضطراب مفید باشد.

کلیدواژه ها:

Primary lifestyle stress ، anxiety-like behavior ، inflammatory factors ، voluntary exercise ، استرس اولیه دوران زندگی ، رفتار شبه اضطراب ، عوامل التهابی ، ورزش اختیاری