بررسی معاونت در خودکشی در حقوق ایران و انگلستان با تاکیدی بر بند ب ماده ۱۵ قانون جرائم رایانه ای

درکلیه ادیان الهی و در جامعه بشری حیات انسانی دارای کرامت می باشد و همچنین در اسناد بین المللی و آموزه های دینی و مذهبی خودکشی جنایتی بزرگ و نابخشودنی است بنابراین حق حیات به عنوان یکی از بنیادی ترین حقوق بشرارزیابی می شود خودکشی و معاونت در این عمل قبیح از جمله اقدامات ناقض کننده حق حیات است در نظام حقوق جزای ایران بنا به سیاست جنایی مقنن این موضوع را مورد جرم انگاری قرار نداده است اما در قوانین خاص (قانون جرایم نیروهای مسلح و قانون مربوط به امور زندان و به خصوص در جرایم رایانه ای و در بند ب ماده ۱۵ قانون فوق الاشعار توسط قانونگذار در سال ۱۳۸۸ مورد جرم انگاری قرار گرفته است) لذا در قانون جرایم رایانه ای وسیله را موضوع جرم قرار داده است که از نقاط ضعف این ماده می باشد که لازم به تجدید نظر می باشد. لذا پیشنهاد می شود با عنایت به اینکه قوانین ما برگرفته از فقه جزایی و دین مبین اسلام می باشد و از آنجایی که دین اسلام کامل ترین دین می باشد و جامع ترین قوانین بشری در آن وجود دارد فلذا باید بی نقص ترین قوانین را از آن استخراج کرد، بنابراین می طلبد تا قانونگذار محترم با استناد به قرآن و منابع معتبر فقهی و حقوقی و نظریه دکترین و علمای حقوق و با مطالعه حقوق تطبیقی به صورت مستقل و کامل در این زمینه جرم انگاری نماید در پایان نگارنده در این پژوهش سعی دارد با مطالعه تطبیقی موضوع فوق الذکر با به چالش کشیدن نقاط ضعف قانون فعلی و تطبیق آن با نظام های حقوقی دیگر به خصوص حقوق کیفری انگلستان که به فقه جزایی و اسلامی ما در قانون سابق قرن ۱۹ در مورد مجازات خودکشی و معاونت در آن و قانون اصلاحی ۱۹۶۱این کشورکه در مورد معاونت به فقه جزایی ما نزدیک است ماده واحده ای در زمینه ی خودکشی و معاونت در آن ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

خودکشی ، معاونت ، اکراه در خودکشی ، دعوت به خودکشی ، قانون جرائم رایانه ای ، ایران ، انگلستان