بررسی نقش سبک های دلبستگی والدین در شدت علائم اختلال طیف اتیسم در کودکان

هدف این پژوهش بررسی تاثیر سبک های دلبستگی والدین بر شدت علائم اختلال طیف اتیسم در کودکان شهر تهران است. اختلال طیف اتیسم یکی از پیچیده ترین اختلالات رشدی عصبی دوران کودکی است که با نقص در تعاملات اجتماعی، ارتباطات و رفتارهای تکراری مشخص می شود. در این مطالعه، ۱۵۰ والد دارای کودک مبتلا به اتیسم از مراکز توانبخشی و درمانی تهران به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسالان (AAQ) و مقیاس شدت علائم اتیسم (CARS) بود.نتایج تحلیل داده ها نشان داد که سبک دلبستگی ایمن والدین با شدت کمتر علائم اتیسم در کودکان رابطه معنادار منفی دارد، در حالی که سبک های دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا با شدت بیشتر علائم ارتباط مثبت و معنادار دارند. این یافته ها بیانگر آن است که نوع رابطه عاطفی والدین با فرزندان می تواند نقش مهمی در شدت و نحوه بروز علائم اتیسم ایفا کند. بنابراین، مداخلات روان شناختی مبتنی بر بهبود سبک های دلبستگی والدین می تواند به عنوان رویکردی موثر در کاهش علائم اتیسم در کودکان مورد توجه قرار گیرد.این پژوهش بر اهمیت توجه به عوامل خانوادگی در درمان و توانبخشی کودکان مبتلا به اتیسم تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی والدین ، اختلال طیف اتیسم ، شدت علائم اتیسم ، دلبستگی ایمن ، دلبستگی اجتنابی