نقش فعالیت های بدنی در کاهش رفتارهای پرخطر نوجوانان در مدارس

دوران نوجوانی یکی از حساس ترین و بحرانی ترین مراحل رشد انسان است که با تغییرات گسترده جسمی، روانی، شناختی و اجتماعی همراه است. این دوره، نوجوانان را مستعد بروز رفتارهای پرخطر از جمله مصرف مواد، خشونت، رفتارهای جنسی ناسالم و بزهکاری می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تحلیلی-مروری نقش فعالیت های بدنی به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه و مداخله ای در کاهش این رفتارها در محیط مدرسه انجام شده است. این مقاله با استفاده از روش تحقیق کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع علمی، به بررسی ابعاد مختلف این موضوع از دیدگاه های روان شناختی، جامعه شناختی و عصب شناختی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که فعالیت های بدنی از طریق مکانیسم های متعددی چون افزایش عزت نفس و خودکارآمدی، بهبود عملکرد شناختی و کنترل تکانه، تقویت روابط اجتماعی سالم، مدیریت استرس و هیجانات منفی و ایجاد تغییرات مثبت در شیمی مغز (مانند افزایش سطح اندورفین و سروتونین)، به طور معناداری به کاهش گرایش نوجوانان به رفتارهای پرخطر کمک می کند. محیط مدرسه به دلیل دسترسی گسترده به نوجوانان و امکان اجرای برنامه های ساختاریافته، بستری ایده آل برای پیاده سازی این مداخلات است. نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه ویژه سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدارس و خانواده ها به توسعه و تقویت برنامه های ورزشی و فعالیت بدنی در مدارس به عنوان یک سپر محافظتی در برابر آسیب های اجتماعی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، رفتارهای پرخطر ، نوجوانان ، سلامت روان ، پیشگیری ، محیط مدرسه