نقش فناوری سبز در خودتنظیمی تحصیلی با میانجیگری فناوری اطلاعات در مدارس سبز

با توجه به توسعه فناوری های سبز و نقش آن در نظام های آموزشی، ارتباط این فناوری ها با خودتنظیمی دانش آموزان به چالشی مهم در بهبود یادگیری پویاسته تبدیل شده است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر فناوری سبز بر خودتنظیمی دانش آموزان متوسطه دوم شهر آمل با میانجی گری فناوری اطلاعات انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود که جامعه آماری آن شامل ۸۰۰۰ دانش آموز متوسطه دوم آمل سال تحصیلی (۱۴۰۲-۱۴۰۳) قرار داشت. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای دومرحله ای، ۳۶۰ نفر انتخاب شدند. داده ها با پرسشنامه های استاندارد شامل فناوری سبز (چن و همکاران، ۲۰۱۲)، فناوری اطلاعات، دیوس (۱۹۸۹) و خودتنظیمی بوفارد (۱۹۹۵) جمع آوری شدند. تحلیل داده ها با روش های توصیفی (میانگین، انحراف استاندارد) و تحلیل عاملی تاییدی و معادلات ساختاری صورت گرفت. یافته ها نشان داد که فناوری سبز و فناوری اطلاعات به طور مستقیم و غیرمستقیم بر خودتنظیمی دانش آموزان تاثیر مثبتی دارند و فناوری اطلاعات نقش میانجی این رابطه را ایفا می کند. این نتایج حاکی از آن است که تلفیق فناوری های سبز و اطلاعات در محیط های یادگیری می تواند به تقویت مهارت های خودآموزی و انطباق با تغییرات آینده کمک کند؛ بنابراین طراحی برنامه های درسی مبتنی بر فناوری های پویاسته و تقویت زیرساخت های دیجیتال به منظور افزایش خودکارآمدی دانش آموزان پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

فناوری ، سبز ، خودتنظیمی ، فناوری اطلاعات ، معادلات ساختاری