اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت و مدیریت استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر فرسودگی تحصیلی، خودکارآمدی و خوشبینی دانش آموزان

زمینه این پژوهش به تاثیر آموزش فرزندپروری و مدیریت استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر سلامت روانی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان مربوط بود. هدف پژوهش مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت و مدیریت استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر فرسودگی، خودکارآمدی و خوشبینی دانش آموزان انجام گرفت. پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه آزمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ و والدین آنها بود. نمونه پژوهش شامل ۴۵ آزمودنی بود که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شده و به طور تصادفی در سه گروه آزمایشی ۱ (۱۵ نفر)، آزمایشی ۲ (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایشی ۱ هشت جلسه تحت آموزش فرزندپروری مثبت بر اساس بسته آموزشی ساندرز (۱۹۹۳) و گروه آزمایشی ۲ هشت جلسه تحت آموزش کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی کابات زین (۱۹۷۰) قرار گرفتند. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه فرسودگی تحصیلی بر سو و همکاران (۱۹۹۷) و پرسشنامه خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل آماری داده ها از تحلیل واریانس چندمتغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که هر دو مداخله آموزشی تاثیر مثبتی بر کاهش فرسودگی تحصیلی و افزایش خودکارآمدی و خوشبینی دانش آموزان داشتند. این پژوهش بر اهمیت رویکردهای حمایتی و مهارت محور برای بهبود سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاکید کرد.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری مثبت ، ذهن آگاهی ، فرسودگی تحصیلی ، خودکارآمدی