بررسی رابطه بین نگرش معلمان به فناوری و استفاده از ابزارهای دیجیتال در آموزش

هدف پژوهش حاضر، بررسی مسائل مرتبط با نگرش معلمان نسبت به فناوری و میزان استفاده آن ها از ابزارهای دیجیتال در فرآیند آموزشی است. رویکرد پژوهشی به کاربرده شده کیفی بوده و با رویکردی توصیفی–تحلیلی تلاش دارد درکی عمیق از نقش نگرش در رفتار آموزشی معلمان به دست دهد. مبانی نظری این مقاله مبتنی بر دیدگاه نظریه«پذیرش فناوری» دیویس است که بر عوامل موثر بر پذیرش فناوری های نوین توسط کاربران تاکید دارد. سوال اصلی مقاله این بود که آیا می توان بین نگرش مثبت معلمان نسبت به فناوری و استفاده عملی آنان از ابزارهای دیجیتال در آموزش رابطه معناداری مشاهده کرد؟ یافته های تحقیق نشان داد که بهبود کیفیت تدریس، ارتقای انگیزه یادگیری دانش آموزان و افزایش اثربخشی آموزش به طور مستقیم با نگرش مثبت معلمان نسبت به فناوری مرتبط است. همچنین، معلمانی که نگرشی بازتر نسبت به تغییرات فناورانه دارند، از ابزارهای دیجیتال به صورت خلاقانه تر و موثرتر در فرایند یاددهی–یادگیری بهره می برند. در مجموع، نتایج نشان می دهد که برای توسعه آموزش دیجیتال، تقویت نگرش مثبت معلمان نسبت به فناوری گامی اساسی است.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، ابزارهای دیجیتال ، آموزش نوین ، کیفیت تدریس