اثر بخشی طرح واره درمانی بر طرح واره مهار یا بازداری هیجانی و تاب آوری در مردان وابسته به مواد صنعتی

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی طرح واره درمانی بر طرح واره مهار یا بازداری هیجانی و تاب آوری در مردان وابسته به مواد صنعتی بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. برای رسیدن به این هدف، جامعه ی آماری شامل کلیه مردان وابسته به مواد صنعتی مراجعه کننده به کمپ های شهر ساری بودند که از آن میان به روش در دسترس کمپ پرستوی سمسکنده انتخاب و از میان کسانی که در بهار ۱۴۰۱ به این مکان مراجعه کردند و مایل به شرکت در پژوهش بودند تعداد ۳۰ نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه ۱۵ نفره ی کنترل و آزمایش جایگزین شدند. سپس گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای، هفته ای ۲ بار، طرحواره درمانی قرار گرفت، درحالیکه در گروه کنترل هیچ مداخله ای صورت نگرفت. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل مصاحبه بالینی و پرسشنامه طرحواره هیجانی لیهی (۲۰۰۲) و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) بود و تجزیه و تحلیل داده های به دست آمده، به روش تحلیل کوواریانس و با استفاده از نرم افزارSPSS۲۲ انجام شد. تحلیل کوواریانس چند متغیره روی متغیرهای طرح واره مهار یا بازداری هیجانی و تاب آوری، نشان داد که اثربخشی هم زمان طرح واره درمانی وجود داشت (۰۰۱/۰>P و ۹۸۳/۵۰۲=F) و اندازه اثر آن نیز برابر ۹۷۶/۰ است. در نتیجه بنابر یافته های این پژوهش طرحواره درمانی می تواند به عنوان رویکردی موثر جهت تعدیل طرحواره مهار یا بازداری هیجانی و افزایش تاب آوری در مردان وابسته به مواد صنعتی استفاده گردد.