تقویت مهارت های دیجیتال و فناوری آموزشی معلمان؛ الگویی برای ارتقای جایگاه حرفه ای و رتبه بندی موثر فرهنگیان

تغییرات پارادایی ناشی از اطلاعات و نیاز به تربیت برای آینده، ایجاب می کند که نظام آموزشی کشور از ساختارهای سنتی فاصله گرفته و به سوی یکپارچه سازی هدف فناوری های نوین کند. در این میان، معلم به عنوان عامل اصلی تحول، نیازمند تجهیز به شبکه های دیجیتال پیشرفته است. هدف اصلی این مقاله، تبیین نیاز به انکارناپذیر تقویت این مهارت ها و ارائه یک الگوی ساختاریافته و بومی برای توسعه حرفه ای معلمان در حوزه فناوری آموزشی است. هدف ثانویه، پیشنهادهای پیوند دادن این شایستگی های نوین به شاخص های کلیدی نظام رتبه بندی فرهنگیان است تا پایه ارتقای شغلی معلمان بر شایستگی های واقعی عصر دیجیتال به صورت پذیرش و جایگاه حرفه ای آن ها تقویت شود.این پژوهش با استفاده از تحلیلی-توصیفی و بر اساس مطالعات اسنادی انجام شده است. مبانی نظری بر اساس مدل های جهانی صلاحیت های دیجیتال معلمان مانند TPACK (دانشمندی، پداگوژیکی، و فناوری) و DigCompEdu، در کنار اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران از جمله سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، بررسی شده اند. پیشینه پژوهش بر روی تاثیر فناوری بر اثربخشی تدریس و چالش های پیاده سازی نظام های رتبه بندی شده است.یافته های کلیدی و الگوی پیشنهادیتحلیل های گرفته شده نشان می دهند که ضعف در مهارت های کلاس های دیجیتال، معلم کارآیی در درس و همچنین بخش بندی کلی نظام آموزشی را به شدت کاهش می دهد و شکاف میان عملکرد انتظار و عملکرد واقعی معلمان در نظام رتبه بندی رامیق می بخشد.الگوی پیشنهادی توسعه مهارتهای دیجیتال معلمان در این مقاله، بر سه مرحله پیوسته طراحی شده است:سنجش و تشخیص نیاز: شامل ارزیابی دقیق و اختصاصی سطح مهارت های دیجیتال هر معلم بر اساس رشته و مقطع تدریس (تشخیص شکاف های مهارتی).توسعه و آموزش کاربردی: ارائه آموزش های مدت و سطح بندی شده، با استفاده از کاربرد کاربردی فناوری برای حل مسائل تدریس (مانند تولید محتوای کوتاهی، طراحی ترکیبی و ارزیابی کلاس آنلاین).پایش و بازخورد مستمر: ارزیابی مستمر نحوه به کارگیری فناوری در کلاس درس و پیوند مستندات این به کارگیری موفقیت آمیز به نظام امتیازدهی رتبه بندی .نتیجه گیری و پیشنهادنتیجه گیری اصلی مقاله این است که صرف نظر از معلمان، تا زیرساخت ها تعیین و شاخص های رتبه بندی به گونه ای از وزن خود را به رایانه های دیجیتال ندهند، پیشرفت حرفه ای معلمان نوین و نیازهای دانش آموزان جامعه بنیان نخواهند شد. پیشنهاد می شود که «سهم دانش و عملکرد فناوری آموزشی» در شاخص های شایستگی های تخصصی و تجربی آموزشی رتبه بندی، به وزن های تعیین کننده تبدیل معلمان به صورت مستمر به بهبود مهارت های خود گردند. این اقدام نه تنها کیفیت تدریس را می دهد، بلکه جایگاه معلم را از منظر حرفه ای و اجتماعی تثبیت می کند.