واتاب نقوش درباری، شکارگاهی و بزمی ایران باستان در نقاشی کاخ های اموی (نمونه موردی: خربه المفجر، قصر الحیر غربی و قصیر عمره)

کاخ های قرون اولیه اسلامی در مرزهای پیشین امپراتوری ساسانی به عنوان الگوی هنر و معماری در گستره فرهنگ اموی مطرح شده است. فلسفه وجودی کاخ های اموی در دوران اسلامی، در راستای نگرش به فرهنگ باستانی ایران و بیزانس شکل گرفته است و کم کم به نمادی از اقتدار حکومتی در توسعه الگوهای معماری و توسعه شهری تبدیل گردیدند. تا آنجا که کاخ های خصوصی در فضای خارج از شهرها به عنوان شاخص ساختاری و تزئینی خود، با الهام از هنر کهن مشرق زمین به نمادی از قدرت سیاسی و قدرت اجتماعی امویان در گسترش هنر و معماری این دوران تبدیل شده اند. نوشتار حاضر، پژوهشی بنیادی- نظری با رویکردی تاریخی، هنری به شیوه توصیفی-تحلیلی و مستند به منابع مکتوب است و هدف آن بررسی مشابهت نقوش تزیینی در نقاشی هایی با موضوعات درباری، شکارگاه و بزم کاخ های اموی با شناخت شاخص های متاثر از هنر باستانی ایران در دوران اشکانیان و ساسانیان است. در راستای هدف فوق نقاشی کاخ های شاخص و تاثیرات الگوهای بومی مورد بررسی قرار گرفته است. درنهایت با آن که نقوش به کار رفته شباهت های زیادی با یک دیگر دارند؛ و باید اذعان داشت نوع طراحی و موضوعات به طور کامل بازتاب سنت های شرقی ایرانی است.

کلیدواژه ها:

ایران باستان ، کاخ های اموی ، نقاشی ، درباری ، شکارگاهی