نظریه های زیست دوستی در معماری جهت بهزیستی و پایداری شهری

رشد شهرنشینی و افزایش تراکم شهری منجر به کاهش ارتباط انسان با طبیعت شده و تاثیرات منفی بر سلامت روان و کیفیت زندگی افراد داشته است. طراحی بایوفیلیک که به ادغام عناصر طبیعی در محیطهای ساخته شده می پردازد، می تواند این فاصله را کاهش داده و محیطهایی سالم تر و پایدارتر ایجاد کند. این پژوهش با روش تحلیل محتوا به بررسی نظریه های زیست دوستی در معماری از جمله نظریه زیست دوستی ادوارد ویلسون، نظریه بازیابی توجه کاپلانها، نظریه طراحی بایوفیلیک کلرت و هلفاند و نظریه اکولوژی شهری آلبرت و مک دونالد پرداخته است. نتایج نشان می دهد که طراحی بایوفیلیک از طریق استفاده از نور طبیعی، پوشش های سبز، تهویه مناسب و عناصر طبیعی، تاثیر بسزایی در کاهش استرس، افزایش تمرکز و ارتقای سلامت روانی و جسمی افراد دارد. همچنین این رویکرد می تواند با کاهش مصرف انرژی، بهبود کیفیت هوا و مدیریت روان آب های شهری نقشی کلیدی در پایداری محیطی ایفا کند. با این حال، چالش هایی مانند هزینه های بالا، محدودیت های اقلیمی و موانع فرهنگی می توانند بر اجرای این رویکرد تاثیر بگذارند. پیشنهاد می شود که سیاست های تشویقی، آموزش های تخصصی و توسعه پژوهش های بین رشته ای برای ترویج این نوع طراحی در شهرهای مدرن مدنظر قرار گیرد. یافته های این پژوهش می توانند به معماران و برنامه ریزان شهری در توسعه محیط های پایدار و انسان محور کمک کنند.

کلیدواژه ها:

طراحی بایوفیلیک ، زیست دوستی ، سلامت ، روان ، پایداری ، شهری ، اکولوژی شهری ، طراحی پایدار