طراحی پایدار در اقلیم سرد: بهینه سازی جهت گیری ساختمان ها بر مبنای بهره مندی از تابش خورشید (مطالعه موردی: شهر سنندج، ایران)

رفع بحران کمبود انرژی و کاهش اثرات منفی محیط زیستی سوخت های فسیلی در سال های اخیر موجب توجه بیشتر به انرژی های تجدیدپذیر، به ویژه انرژی خورشیدی، گردیده است. این موضوع در حیطه معماری با رهیافت های طراحی پایدار و همساز با اقلیم و استفاده بهینه از انرژی تابشی خورشید پیوند می خورد. از این رو هدف این پژوهش تعیین جهت های بهینه استقرار ساختمان ها بر مبنای میزان انرژی تابشی دریافتی مستقیم سطوح قائم ساختمان ها در شهر سنندج است. نتایج پژوهش نشان می دهد جهات ۱۵۰ درجه جنوب شرقی تا ۲۱۰ درجه جنوب غربی جزو جهات قابل قبول از نظر دریافت انرژی در شهر سنندج است. برای ساختمان های یک طرفه در این شهر، بهترین جهت استقرار جهت ۱۸۰ درجه جنوب است؛ همچنین برای ساختمان های دوطرفه، مناسب ترین جهت استقرار جهات (۰) و ۱۸۰ درجه است؛ ساختمان های چهارطرفه نیز در جهات (۰، ۱۸۰، ۹۰ و ۲۷۰ درجه) دارای بهینه ترین وضعیت از نظر دریافت انرژی خورشید هستند. به کارگیری یافته های این پژوهش در شهرسازی و معماری می تواند در طراحی پایدار موثر باشد.

کلیدواژه ها:

طراحی پایدار ، اقلیم سرد ، انرژی خورشیدی ، جهت بهینه ساختمان