واکاوی کوچک شدن محله های تاریخی و با اصالت ایرانی

علی رغم افزایش مطالعات در زمینه کوچک شدگی شهری، توجه کافی به محلات قومی تاریخی کوچک شونده نشده است. محلاتی که در آنها اصالت نقشی اساسی در حفظ میراث، هویت و زیست پذیری محلی ایفا می کند. این پژوهش با تمرکز بر محلات تاریخی ایرانی به عنوان مطالعه موردی، تصویری متفاوت از کوچک شدگی شهری در سطح محله را با ادغام گفتمان اصالت ارائه می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که کوچک شدگی محله و رقیق شدن اصالت در فرآیندی تعاملی قرار دارند که تاثیرات قابل توجهی بر پایداری اجتماعی محلات دارد. روش شناسی ترکیبی این پژوهش با بهره گیری از داده های کمی جمعیت شناختی و تحلیل کیفی مصاحبه های عمیق با ساکنان، امکان درک چند بعدی از این پدیده را فراهم می آورد. این مطالعه همچنین ضرورت ادغام مفهوم اصالت در گفتمان کوچک شدگی شهری را آشکار می سازد که می تواند درک عمیق تری از اثرات تجمعی کوچک شدگی بر زندگی محلی و پایداری اجتماعی ایجاد کند. این رویکرد می تواند به توسعه چارچوبی جامع تر برای استراتژی های برنامه ریزی، به ویژه برای محلاتی که دارای اهمیت اجتماعی، فرهنگی و عاطفی قابل توجهی هستند، منجر شود.

کلیدواژه ها:

کوچک شدگی ، اصالت محلات ، پایداری اجتماعی ، محلات تاریخی