برنامه ریزی شهری به مثابه یک فرآیند سیاسی

مقاله حاضر به بررسی ماهیت سیاسی برنامه ریزی شهری می پردازد و نشان می دهد که برخلاف دیدگاه های سنتی که برنامه ریزی را امری فنی و بی طرف می دانستند، برنامه ریزی در عمل دارای جنبه های عمیقا سیاسی است. این دیدگاه بر اساس اصلی استوار است که تصمیمات برنامه ریزی همواره در بستر قدرت، منافع متعارض، ارزش های اجتماعی و تعامل بازیگران مختلف شکل می گیرند. مقاله با بررسی تاریخی و تحلیلی دیدگاه های نظریه پردازان مختلف برنامه ریز را نه تنها به عنوان متخصص فنی بلکه به عنوان کنشگر سیاسی، مدافع اقلیت ها و واسطه ای میان جامعه و قدرت حاکمه تحلیل می کند. همچنین مفاهیم قدرت، سبک های مختلف برنامه ریزی، تاثیر نظام های سیاسی، تفرق سیاسی و نقش مشارکت مردمی در فرآیند برنامه ریزی از دیگر محورهای مورد بررسی هستند. در نهایت، مقاله نتیجه می گیرد که برنامه ریزی بدون درک سیاست و بدون مشارکت فعال، جامعه ناکارآمد و حتی زیانبار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، شهری ، فرآیند ، سیاسی ، دولت ، تفرق سیاسی