مطالعه تطبیقی چالشهای محیط زیست در مناطق حاشیه نشین مروری بر چالشهای پایداری شهری در ایران و هندوستان
محل انتشار: چهارمین کنفرانس بین المللی معماری، عمران، شهرسازی، محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 93
فایل این مقاله در 18 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICACU04_1448
تاریخ نمایه سازی: 14 آبان 1404
چکیده مقاله:
مقدمه: حاشیه نشینی، شهری به عنوان پدیده ای پیچیده و چند بعدی نتیجه ای تعامل عوامل اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در عصر جهانی شدن و شهرنشینی سریع است. از دیدگاه محیط زیستی، مناطق حاشیه نشین به دلیل ساختارهای غیر رسمی، نبود زیرساخت های پایدار و تمرکز فقر، به کانون های اصلی تخریب اکوسیستم های شهری تبدیل شده اند. آلودگی هوا ناشی از سوخت های فسیلی، مدیریت غیر اصولی زباله ها، کاهش فضای سبز و استرس منابع آب تنها برخی از پیامدهای این بحران هستند. تفاوت های ساختاری بین ایران و هندوستان نیز در شدت بخشی یا کاهش اثرات این بحران ها نقش دارد. هدف پژوهش: بررسی و تطبیق بحران محیط زیست و چالش های پایداری شهری در مناطق حاشیه نشین ایران و هندوستان. روش شناسی تحقیق: این مقاله با استفاده از روش مرور سیستماتیک تطبیقی به بررسی چالش های محیط زیستی در مناطق حاشیه نشین ایران و هندوستان می پردازد. این روش به شناسایی، ارزیابی و ترکیب یافته های پژوهش های موجود در حوزه های مرتبط می پردازد. یافته ها و بحث: تحلیل نتایج و مطالعات نشان می دهد که در حالی که در برخی کشورهای غرب آسیا با تحولات ساختاری و فناورانه به بهبود زیرساخت ها در حاشیه نشینی شهرها اقدام کرده اند، کشورهایی مانند ایران هنوز با چالش های بنیادین نظیر اکوسیستم های شهری، مدیریت منابع و سرمایه گذاری مواجهند. در هندوستان نیز شهرهایی مانند دهلی و مومبای با کیفیت هوا در سطح خطرناک مواجه هستند که ۴۰٪ این آلودگی به مناطق حاشیه نشین مربوط می شود. نتایج: حاشیه نشینی در آسیا ریشه در ترکیبی از عوامل ساختاری (رشد، جمعیت، مهاجرت)، سیاسی (ضعف حکمرانی) و فرهنگی (تبعیض) دارد و همه کشورها با کمبود زیرساخت های پایه آب، برق، حمل و نقل و فقر شدید در حاشیه ها مواجهند. این پژوهش نشان داد که بحران های محیط زیستی در مناطق حاشیه نشین ایران و هندوستان هم از جنبه های مشترک مانند آلودگی هوا و کمبود فضای سبز و هم از تفاوت های ساختاری مانند سیاست های دولتی و فشار های بین المللی ناشی می شوند. مضافا اینکه در ایران تمرکز زدایی ناقص از خدمات شهری، سیاست های مهاجرت محور و تحریم های بین المللی فشار های ویژه ای بر منابع محیطی وارد کرده است. در مقابل هندوستان با جمعیت شهری ۴۰۰ میلیون نفری و سیستم های حکمرانی محلی متفاوت، چالش های خاص خود را در تخصیص منصفانه منابع و مشارکت جامعه در تصمیم گیری ها تجربه می کند. واژه های کلیدی: حاشیه نشینی، محیط زیست، ایران، هندوستان
کلیدواژه ها:
نویسندگان
اکبر نوروزی
دانشجوی دکتری، گروه شهرسازی واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی قزوین، ایران
داریوش اردلان
گروه شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی قزوین، ایران
سید محمدرضا خطیبی
گروه شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی قزوین، ایران