بهبود آسایش حرارتی مجموعه های مسکونی کوچک مقیاس شهر رشت از طریق ارتقای عملکرد پوسته خارجی بنا

پیدایش مسئله مسکن اقتصادی برای اقشار کم درآمد در ایران و طرح آن به عنوان معضلی اجتماعی به ساخت مسکن مهر روی آوردند که با وجود حل برخی از کاستیها خود نیز به وجود آورنده معضلاتی جدی شده است. نکته مورد توجه در این مقاله توجه به الگوهای پایداری با هدف به حداقل رساندن مصارف انرژی بهبود عملکرد حرارتی در مدت زمان بهره برداری می باشد. با توجه به اهمیت انرژی، این مبحث یکی از موضوعات مورد توجه در محافل اقتصادی شده است. مطابق با آمار ترازنامه، انرژی بیش از یک سوم انرژی کشورمان در بخش ساختمان مصرف می شود. با توجه به اتلاف زیاد انرژی در ساختمان های موجود و نیز کارآیی پایین سیستم های گرمایشی و سرمایشی، انتخاب راهکار مناسب برای آسایش حرارتی در این بخش بسیار مهم است. هدف اصلی از این پژوهش دستیابی به راهکارهای طراحی مجتمع مسکونی کوچک مقیاس برای بهره برداری اقشار کم درآمد با رویکرد بهبود آسایش حرارتی در شهر رشت و تبیین کارکرد مجموعه مسکونی کوچک مقیاس از منظر بهبود آسایش حرارتی است. روش تحقیق این پژوهش کاربردی، و به صورت کمی است با توجه به اهداف تعیین شده در تحقیق حاضر ابتدا به استخراج مفاهیم پایه در خصوص موضوع مورد مطالعه و جمع آوری داده ها، براساس روش میدانی پرداخته می شود. سنجش شاخص های مرتبط با ابعاد پنجره و سایبان و جهت گیری بنا در نرم افزار Design Builder شبیه سازی خواهد شد و تا رسیدن به نتایج مطلوب بهره برداری مورد آنالیز قرار خواهد گرفت. شناخت متغیرهای اقلیمی موثر بر آسایش حرارتی و مورفولوژی ایجاد شده در فضای مجتمع های مسکونی امکان ارائه راهکارهای مناسب جهت افزایش کیفیت محیط را برای ساکنین به وجود آورد. نتایج تحقیق بیانگر این موضوع است که جهت گیری ساختمان بر تامین شرایط مطلوب از نظر آسایش حرارتی تاثیر گذار است به گونه ای که در دو ساختمان با دو فرم متفاوت جهت گیری ۳۰ درجه و منفی ۳۰ درجه مناسب ترین شرایط را داشته اند. همچنین ابعاد مناسب پنجره نیز متفاوت بوده و بهینه ترین تناسب در یک ساختمان ۲ در ۲ و دیگری ۱.۵ در ۲ است. مناسب ترین عمق سایبان در هر دو ال ترناتیو ۰۲ متر می باشد.

کلیدواژه ها:

مجموعه مسکونی کوچک مقیاس ، آسایش حرارتی ، مسکن ، مجتمع مسکونی ، رشت ، عملکرد انرژی ساختمان