شمایل شناختی رابطه ی بین طبیعت معنی و فرم در عکسهای عباس کیارستمی مبتنی بر دیدگاه اروین پانوفسکی

پژوهش حاضر به تحلیل ابعاد طبیعی معنی شناختی و در نهایت فرم تشکیل یافته از عناصر نشانه ای در عکسهای عباس کیارستمی (۱۳۱۹-۱۳۹۵)، هنرمند عکاس و سینماگر معاصر می پردازد. وی در آثار عکاسی خود با تکیه بر ساده سازی فرم و حذف عناصر زائد جهانی شاعرانه و تامل برانگیز را به تصویر می کشد. این پژوهش با توجه به لزوم واکاوی فرمهای مینیمالیستی بر روی عکسهای کیارستمی صورت گرفته است و با هدف بررسی ظرفیتهای چندلایه ی نشانه شناختی در عکسهای وی از طریق نظریه ی شمایل شناسی اروین پانوفسکی (۱۸۹۲ - ۱۹۶۸) انجام می شود که شامل سه مرحله پیشانمادین (طبیعی) نمادین(معنی شناختی و فرم.است. پژوهش حاضر به این پرسش پاسخ می دهد که از رهگذر تحلیل رابطه ی شمایل شناختی، طبیعت معنی و فرم در عکسهای عباس کیارستمی چه ارتباط ویژه ای بین ظاهر ساده و مفاهیم ژرف نهفته در آن با تاکید بر دیدگاه اروین پانوفسکی قابل کشف است؟ این پژوهش از روش کیفی بهره می برد و با به کارگیری مراحل، توصیفی تحلیلی مبتنی بر دیدگاه پانوفسکی در ارتباط با نمونه های گزینشی هدفمند به توصیف، تحلیل و مقایسه ی ویژگی های شمایل شناختی عکس ها می پردازد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل منابع کتابخانه ای، اینترنتی و مشاهده تجربی تصاویر آثار هنری می باشد. با توجه به اینکه عناصر طبیعی معنی و فرم در عکس های کیارستمی در عین سادگی ظاهری دارای ابعادی چندلایه و قابل تحلیل شمایل شناسانه هستند، انتظار می رود میان ظاهر ساده و مفاهیم ژرف نهفته در آنها ارتباط معنی داری وجود داشته باشد.

کلیدواژه ها:

عباس کیارستمی ، اروین پانوفسکی ، شمایل شناسی ، معنی شناسی ، تصویر ، فرم در عکاسی ، عکاسی معاصر ایران