هنر معماری در تمدن اسلامی

هنر دینی با حواس ظاهر و قوای باطنی نفس هنرمند سروکار دارد. هنرمند در سیر عرفانی، خود دیده در دیده حقایق می دوزد و آن حقایق را در اثر هنری بیان می کند. منتها این سیر در هنر به وسیله خیال صورت می گیرد و دست به تولید می زند. هنر معماری در تمدن اسلامی حضوری از نوع دینی و معنویت عرفانی تلقی می شود. از نظر انسان دینی، مکان های مقدس به واسطه پیوند و مناسبتی که با امر قدسی می یابند تقدس می یابند. این پژوهش به تبیین جایگاه هنر معماری در تمدن اسلامی می پردازد تا با تحلیل سیر عرفانی فعل ساختن اهمیت تحقق حقیقت تجلی در عوالم دینی را دریابد. در این تحقیق، داده ها از طریق مطالعه کتابخانه ای و جستجوی اینترنتی جمع آوری شده، مطالعه و بررسی می شوند. این پژوهش به این نتیجه می رسد که هنر معماری نمونه ای آسمانی و مثالی به شهود در آمده است. رسیدن به نمونه نیز محتاج حدوث تجربه معنوی است تا حضور صورت بگیرد و تولدی مجدد ایجاد شود. در این تولد، اشخاص در ساحت جدید مقیم می شوند و سکنی می گزینند، ساختن سکنا گزیدن است، زیستن و عمر کردن است، آن هم زیستن در ذیل حقیقت و مصون ماندن از آسیب و گزند و امان بودن است و در یک کلام هستی است.

کلیدواژه ها:

هنر ، معماری ، هنر دینی ، هنرمند عارف ، تمدن اسلامی