ارزیابی اصول طراحی مسکن در تاثیرپذیری فرم و فضا

امروز شاهد آشفتگی و نابسامانی در کیفیت طراحی فرم و فضا برای ساخت مسکن و عدم توجه به نیازهای انسانی هستیم. در واقع این آشفتگی و نابسامانی نارضایتیهایی را برای ساکنین در پی دارد. موضوع مسکن چیزی فراتر از یک سر پناه یا یک خوابگاه است؛ در واقع ما بیشتر زمان عمرمان را در خانه سپری می کنیم و خانه باید زمینه ساز، آرامش، سلامت، پرورش و خودشکوفایی انسانها باشد. به همین دلیل محیط مسکن در رابطه با فرم و فضا باید به گونه ای طراحی شود که احساس مطلوب و رضایتمندی از لکه های مختلف خانه داشته باشیم. برای بررسی این تحقیق سعی شده است اصول طراحی مسکن را در رابطه با تاثیرپذیری فرم و فضا و با توجه به ماهیت هدف که ارزیابی اصول طراحی و روابط فرم و فضا و چگونگی تاثیرپذیری آنها در اصول طراحی مسکن است، از طریق روش تحقیق توصیفی-همبستگی-پیمایشی ارزیابی شده و اطلاعات آن از طریق مطالعه کتابخانه ای گردآوری و تنظیم شده است. نتیجه تحلیل آماری و توصیفی نظرات پاسخگویان نشان داد که فضا در اصول طراحی مسکن و در رابطه با فرم آن تاثیر بسیار زیادی دارد و رابطه ی فرم و فضا ملزم به رعایت مشخصه هایی از قبیل، تقارن، سلسله مراتب، ریتم، مبنا، استحاله، مرکزگرایی، رعایت توسعه خطی و شعاعی و خوشه ای و شبکه ای در اصول طراحی مسکن برای ایجاد راحتی و آرامش بیشتر انسانها در استفاده از مسکن می باشد. پرسش های اصلی این تحقیق شامل موارد زیر است: ۱) چگونه فرم معماری و ساختار فضایی مسکن می تواند به شکلی معنادار بر کیفیت زیست ادراک و کارایی فضاهای سکونتی تاثیر بگذارد؟ ۲) آیا اصول طراحی رایج توانسته اند این رابطه را به درستی برقرار کنند یا نیاز به بازتعریف و بهینه سازی دارند؟

کلیدواژه ها:

مسکن ، ارزیابی ، فرم فضا ، اصول طراحی