گردشگری فرهنگی پایدار؛ راهی به سوی توسعه ای پایدار

گردشگری فرهنگی پایدار به عنوان رویکردی نوین در صنعت گردشگری، نقش مهمی در تقویت ارتباط بین میراث فرهنگی جوامع محلی و توسعه پایدار ایفا می کند. هدف این مقاله بررسی ظرفیت های گردشگری فرهنگی در تحقق اهداف توسعه پایدار با تاکید بر مولفه هایی چون حفاظت از میراث فرهنگی، مشارکت جوامع محلی، تاب آوری اقتصادی و مدیریت اثرات زیست محیطی است. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسنادی، به تحلیل رابطه میان مولفه های پایداری و ساختارهای فرهنگی در صنعت گردشگری می پردازد. نتایج تحقیق نشان می دهد که ادغام اصول پایداری در برنامه ریزی گردشگری فرهنگی نه تنها به حفاظت از ارزش های فرهنگی منجر می شود بلکه به توسعه متوازن مناطق گردشگرپذیر، کاهش فشار بر مقاصد پرتراکم و ایجاد فرصت های اقتصادی برای جوامع بومی نیز کمک می کند. همچنین مشخص شد که رویکردهای مشارکتی و برنامه ریزی منطقه ای از طریق توانمندسازی جوامع محلی و احترام به تنوع فرهنگی، نقشی اساسی در پایداری گردشگری ایفا می کنند. در نهایت، گردشگری فرهنگی پایدار با تمرکز بر آینده نگری می تواند به عنوان ابزاری موثر در جهت ایجاد تعادل میان حفاظت، توسعه و عدالت اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

گردشگری فرهنگی ، پایدار ، توسعه پایدار ، میراث فرهنگی ، مشارکت جوامع محلی ، توانمندسازی اجتماعی