نقش هویت معماری و مورفولوژی شهری در افزایش حس تعلق به مکان

حس تعلق به مکان به عنوان عاملی کلیدی در پایداری اجتماعی و کیفیت زندگی شهری مستقیما تحت تاثیر هویت معماری و ساختار کالبدی شهرها قرار دارد. این پژوهش با تاکید ویژه بر نقش مولفه های معماری و مورفولوژی شهری، به بررسی تاثیر طراحی فضاهای معماری هماهنگ با بستر فرهنگی تاریخی و ویژگی های بومی می پردازد. یافته ها بر اساس نظریه های لینچ (۱۹۶۰) و نوربرگ شولتز (۱۹۸۰) نشان می دهد که عناصر معماری اصیل مانند حیاط مرکزی، ایوان ها و نشانه های شهری، متمایز در کنار سازماندهی هوشمندانه فضاهای عمومی نقش تعیین کننده ای در ایجاد حس تعلق ایفا می کنند. مطالعه حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی نمونه های موفق معماری ایرانی همچون معماری سنتی اصفهان و یزد، بر ضرورت بازتعریف خلاقانه اصول معماری بومی در طراحی معاصر تاکید می ورزد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که توجه همزمان به ابعاد زیبایی شناختی، عملکردی و معنایی در طراحی معماری همراه با حفظ پیوند با الگوهای تاریخی و پاسخگویی به نیازهای معاصر می تواند به خلق فضاهای شهری با هویت و پایدار بینجامد.

کلیدواژه ها:

هویت معماری ، مورفولوژی شهری ، حس تعلق مکانی ، نشانه های شهری ، پایداری اجتماعی ، یکسان سازی معماری